“เรื่องมากนักก็ปล่อยให้เลือดมันไหลแบบนั้นนั่นแหละ” ในเมื่อพี่ติณเลือกที่จะประชดกันทั้งที่คนอุตส่าห์เป็นห่วงก็ปล่อยให้เขาน้อยอกน้อยใจไปเถอะ ไม่เห็นจะต้องสนใจเขาเลยสักนิด
“อืม”
พี่ติณพยักหน้าจากนั้นเขาก็เดินมาหยิบขวดไวน์แล้วเดินออกไปจากห้อง พอพี่ติณเดินไปแล้วฉันก็รีบปิดประตู ไม่ใส่ใจว่าเขาจะไปที่ไหน อยากไปไหนก็ไปเลย!!
“เศษแก้วก็ไม่ยอมเก็บ!!”
พอหันมาเห็นเศษแก้วที่แตกฉันก็บ่นพึมพำเบาๆ แล้วเดินมาเก็บมันให้เรียบร้อยเพราะกลัวจะเผลอเหยียบเข้า
หนึ่งชั่วโมงผ่านไป
เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นแต่ฉันทำเมินไม่ได้ยินเพราะคิดว่าเป็นพี่ติณ ทว่าเสียงพูดดังขึ้นมาทำให้รู้ว่านั่นไม่ใช่เขาฉันจึงรีบลุกขึ้นจากเตียงไปเปิดประตู
“อาหารเย็นค่ะ” มีพนักงานถืออาหารมาให้
“ขอบคุณค่ะ”
“เราเอาวางไว้ที่โต๊ะหน้าห้องนะคะ”
“ค่ะ”
ที่หน้าห้องจะมีโต๊ะวางอยู่ไว้สำหรับนั่งกิน พอพนักงานจัดการเอาอาหารวางไว้แล้วพวกเธอก็เด
