จากที่เมื่อครู่หน้าบึ้งตรึงตอนนี้พี่ติณกลับคลี่ยิ้มออกมาจนแก้มแทบปริ อาการเมาเมื่อครู่หายดีเป็นปริดทิ้ง
“แล้วทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกว่ารอให้โอกาสอยู่ รู้ไหมฉันโคตรน้อยใจ…..”
“ก็บอกว่าไม่ใช่ไง!!” ฉันทำตัวไม่ถูกจึงตวาดใส่พี่ติณไปหนึ่งทีก่อนจะหันหลังให้เขาแล้วรีบเดินกลับมาที่ห้องพัก
ฉันดันประตูเปิดเข้ามาในห้องโดยมีพี่ติณรีบตามเข้ามาติดๆ แต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไรเพราะยังไงเขาก็ต้องนอนในห้องเดียวกับฉัน
แต่!! จู่ๆ พี่ติณก็พับที่นอนเสริมเก็บจากนั้นก็โดดขึ้นมานอนอ้าแขนอ้าขาอยู่บนเตียง
“ใครอนุญาตให้นอนบนเตียงคะ เราคุยกันแล้วนะ!! ตัวก็เปียกอยู่ไปนอนแบบนั้นได้ไง”
“ใช่คุยกันแล้ว” พี่ติณทวนคำพูดของฉันด้วยสีหน้าที่เจ้าเล่ห์
“งั้นก็ไปนอนข้างล่างสิคะ”
“ก็คุยกันเมื่อกี้แล้วไงว่าเธอรอให้โอกาสฉันอยู่ เพราะฉะนั้นก็ต้องเริ่มสานสัมพันธ์ด้วยการนอนบนเตียง”
“สานสัมพันธ์บ้าบออะไร!!”
“ก็ต้องใกล้ชิดกันกว่านี้
