“เก็บส้มเก่ง”

- อเล็กซ์ - ภายในห้องทำงานเงียบสงัด มีเพียงเสียงไฟแช็กที่ถูกจุดขึ้นพร้อมควันบุหรี่ลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือโต๊ะไม้สักราคาแพง อเล็กซ์เอนตัวพิงพนักเก้าอี้ หรี่ตามองภาพในจอแท็บเล็ตตรงหน้า ขณะเสียงของ ธาม ดังขึ้นเรียบเยือก “สายของเราบอกว่าพวกมันซ่อนตัวอยู่ที่ลำปางครับ” คำพูดนั้นทำให้ชายหนุ่มยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมกริบสะท้อนแสงสีส้มจากไฟในห้อง “ลำปาง?” เขาทวนเสียงต่ำ “ครับ ตอนนี้ผมให้คนของเราจับตาดูอยู่… ที่สวนของ พิริยะกุล ครับ” อเล็กซ์กระตุกยิ้มมุมปากนิดหนึ่ง ก่อนจะเปรยเสียงเรียบ “พิริยะกุลเหรอ… ชื่อคุ้น ๆ นะ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน” เขาหยุดครู่หนึ่ง ก่อนดีดเถ้าบุหรี่ออกเบา ๆ “ช่างมันเถอะ ตอนนี้คอยจับตามันไปก่อน อย่าเพิ่งทำอะไรให้กระโตกกระตาก” “ครับท่าน” ธามตอบรับทันทีด้วยน้ำเสียงเคารพ อเล็กซ์เอนตัวไปข้างหน้า วางบุหรี่ลงในที่เขี่ย ก่อนเอ่ยช้า ๆ แต่ทุกคำเต็มไปด้วยแรงกดดัน “ไปสืบม