“จากกันโดยไม่ลา”

แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านยอดไม้เหนือศีรษะ อัญชันเดินนำคิริวเข้ามาในสวนส้มที่เรียงรายเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของผลส้มที่สุกกำลังดีลอยอบอวลในอากาศ เสียงนกร้องแว่วเบา ๆ ประกอบกับลมเย็นที่พัดผ่าน ทำให้บรรยากาศร่มรื่นจนแทบลืมไปว่าแดดเริ่มแรงขึ้นแล้ว “พี่คิริว มานี่สิคะ เดี๋ยวอัญชันสอนให้” เสียงใส ๆ ดังขึ้นพร้อมกับมือเล็กที่กวักเรียก คิริวเดินเข้ามาใกล้ พลางมองดูหญิงสาวในชุดเสื้อแขนยาวพับขึ้นถึงข้อศอกกับกางเกงผ้าบางสีอ่อน ใบหน้ามีเหงื่อบาง ๆ แต่แววตายังสดใสราวกับเด็กนักเรียน “เริ่มจากแบบนี้ก่อนค่ะ” อัญชันพูดพลางยกกรรไกรตัดกิ่งขึ้นมา เธอจับขั้วผลส้มด้วยมือข้างหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ตัดออกอย่างเบามือ “เวลาตัด อย่าตัดชิดขั้วเกินไปนะคะ เดี๋ยวส้มจะช้ำ” คิริวพยักหน้า แต่สายตาเขากลับไม่ได้อยู่ที่ผลส้ม แววตาคมนิ่งมองริมฝีปากที่ขยับพูดของอัญชันแทนอย่างไม่รู้ตัว “เข้าใจมั้ยคะ?” อัญชันเงย