“สูญเสียครั้งใหญ่”

คิริวนั่งบนเบาะรถ มองออกไปนอกหน้าต่าง แต่สายตาไม่จดจ่อกับสิ่งใด เสียงเครื่องยนต์เบา ๆ และลมที่พัดเข้ามาจากกระจกเล็กน้อยก็ไม่อาจกลบเสียงในหัวใจเขาได้ “อัญชัน…” ชื่อเธอแวบเข้ามาในหัว ใจเขาหนักอึ้ง เหมือนมีอะไรบางอย่างดึงให้เขาหันกลับไป แต่เขากัดฟันแน่น จำต้องกดความรู้สึกนั้นลงไป ความคิดถึง ความห่วงใย และความเจ็บปวดทั้งหมดถูกเก็บไว้ภายใน คิริวกำมือแน่น รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนของรถใต้ฝ่าเท้า แต่ความรู้สึกที่สั่นไหวที่สุดกลับเป็นด้านใน เขารู้ว่าตัวเองควรอยู่ต่อ… แต่เวลานี้ไม่มีทางเลือก “ทิ้งไว้แบบนี้… ได้จริง ๆ เหรอ?” เสียงในใจเขาถาม แต่คิริวไม่ได้ตอบ เขารู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้… เป็นสิ่งที่จำเป็น แม้ใจจะไม่ยอม สายตาเขาจับภาพของสวนส้มที่กำลังเลือนลางจากด้านนอกหน้าต่าง ผลส้มที่ร่วงหล่นบนพื้น เสียงอู้อี้เล็ก ๆ ของอัญชันยังคงก้องอยู่ในหู เขาเก็บภาพนั้นไว้ในใจเงียบ ๆ เหมือนเป็นความทรงจำหนึ่ง…