คิริวไม่พูดอะไรออกมาอีก เพียงแค่ขมวดคิ้วแน่นแล้วคว้ามืออีกข้างของอัญชันมากุมไว้แน่น ก่อนจะออกแรงพาเธอก้าวตามไปอย่างเงียบเชียบ
เสียงปลดล็อกดังขึ้น ติ๊ด ติ๊ด ก่อนประตูห้องหรูจะถูกผลักเปิดออก เขาพาอัญชันตรงไปยังโซฟากลางห้อง กดร่างเล็กให้นั่งลงอย่างนุ่มนวลแต่แฝงแรงบังคับในตัว
“นั่งเฉย ๆ” น้ำเสียงเข้มต่ำเอ่ยสั้น ๆ
จากนั้นคิริวหมุนตัวเดินเข้าไปยังตู้ข้างผนัง มือหนาหยิบกล่องทำแผลสีขาวสะอาดออกมา ก่อนจะกลับมาทรุดตัวลงตรงหน้าร่างเล็กที่นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา สายตาคมยังคงจับจ้องข้อมือที่แดงบวมของเธอไม่วางตา
คิริวบีบยานวดออกมาพอประมาณ ปลายนิ้วใหญ่ค่อย ๆ ลูบเบา ๆ บริเวณข้อมือบวมแดงของอัญชัน แรงกดไม่มากนักแต่ก็เพียงพอให้ความอุ่นจากตัวยาซึมซาบเข้าไป
“ถ้าไม่ไปหาหมอ ก็ทาไว้แบบนี้ จะได้ไม่ปวดมาก” น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงความห่วงใยชัดเจน
อัญชันเพียงพยักหน้ารับเบา ๆ ริมฝีปากเม้มแน่น พยายามกลั้นความรู้สึกที่ตีร
