“เกมใหม่”

อัญชันยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ ภาพสะท้อนตรงหน้าคือร่างเล็กในชุดเรียบง่าย แต่กลับดูแปลกตาเพราะมีสร้อยเส้นเงินเส้นบางคล้องอยู่ที่ลำคอ สร้อยเส้นนั้นประดับด้วยแหวนวงหนึ่ง แหวนตระกูลของคิริว มือเล็กค่อย ๆ ยกขึ้นลูบปลายแหวนเบา ๆ ไล่ไปตามเส้นโค้งของมัน ราวกับจะจดจำสัมผัสไว้ในความรู้สึกทุกเสี้ยววินาที ความเย็นจากโลหะปะทะกับผิวอุ่น ๆ ทำให้หัวใจเธอเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม “ของสำคัญของพี่คิริว…” อัญชันพึมพำกับตัวเอง สายตาในกระจกฉายชัดถึงความลังเลปนอบอุ่น เธอทั้งดีใจและเกรงใจในเวลาเดียวกัน ดวงตากลมโตค่อย ๆ หยุดที่สร้อยเส้นนั้นนานราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนริมฝีปากเล็กจะคลี่ยิ้มบาง ๆ ออกมาอย่างไม่รู้ตัว ——— คิริวเหยียดยิ้มบาง แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยความเย็นเยือก สายตาคมกริบทอดมองออกไปนอกระเบียงเหมือนกำลังคาดการณ์ล่วงหน้า “ไอไนท์…มึงบอกให้ไอเดย์ส่งคนไปเฝ้าลุงไพโรจน์กับป้าจันทร์ฉายที กูว่า…ไอเล็กมัน