“เราสองคนไม่ได้สนิท”

คิริวก้าวเข้ามานั่งบนโซฟากลางห้อง ท่าทางสงบนิ่ง แต่สายตาคมกริบกวาดสำรวจรอบ ๆ อย่างละเอียด คอนโดใจกลางเมือง ห้องสะอาดเรียบร้อย เฟอร์นิเจอร์จัดวางทันสมัยทุกมุม แสงไฟอุ่นกระทบผนังสีขาวสะอาดตา ทุกอย่างถูกดูแลอย่างดี ระบบรักษาความปลอดภัยรอบตึกก็เข้มงวดราวกับป้อมปราการขนาดย่อม เขาพยักหน้าเล็กน้อย ริมฝีปากขยับเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ คล้ายพูดกับตัวเองมากกว่าพูดให้ใครฟัง “ก็จริง… ลุงไพโรจน์คงไม่ปล่อยให้ลูกสาวของตัวเองมาใช้ชีวิตในกรุงเทพ แล้วไม่เช็กความปลอดภัยหรอก” อัญชันที่ยืนถอดรองเท้าอยู่หันกลับมา ทำหน้างง ๆ “อะไรนะคะพี่คิริว?” คิริวเหลือบตามามองเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเปลี่ยนสีหน้าเรียบเฉย “ไม่มีอะไร” เขาเอนหลังพิงโซฟา กอดอกไว้ สายตาคมยังมองสำรวจรอบ ๆ ห้องอีกครั้งราวกับจะจดจำทุกซอกทุกมุม อัญชันเดินหายเข้าไปในครัว ก่อนกลับออกมาพร้อมแก้วน้ำเย็น ๆ ในมือ เธอเดินไปหยุดตรงหน้าคิริว ยื่นแก้วให้พร้อมรอ