“เดี๋ยวพี่ไปส่ง”

หลังจากที่คิริวเอ่ยประโยคสุดท้ายจบ เขาก็หมุนลูกบิดเปิดประตูห้องตัวเอง ก่อนจะก้าวเข้าไปและ ปัง! เสียงประตูปิดดังสะท้อนก้องไปทั่วโถงทางเดิน อัญชันที่ยืนอยู่หน้าห้องถึงกับชะงักไปเล็กน้อย เธอเม้มปากแน่น ดวงตากลมไหวระริก ก่อนถอนหายใจยาว ๆ “เห้อออ… น้อยใจจัง” เธอพึมพำเบา ๆ เสียงอู้อี้ในลำคอ “คนอุตส่าห์คิดถึง…” ริมฝีปากเล็กขมุบขมิบเหมือนบ่นกับตัวเอง สุดท้ายเธอก็ลากเท้ากลับเข้าห้อง ปิดประตูอย่างแผ่วเบา ทิ้งตัวลงบนโซฟาเล็ก ๆ ด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ——— เช้าวันต่อมา… เสียง กริ๊งงงง! ของนาฬิกาปลุกดังลั่นไปทั่วห้อง อัญชันที่เพิ่งได้นอนไปไม่กี่ชั่วโมงถึงกับขมวดคิ้ว ใบหน้าซุกเข้ากับหมอนอีกครั้งเหมือนไม่อยากลืมตา มือเล็ก ๆ เอื้อมไปกดปิดนาฬิกาปลุกอย่างเซ็ง ๆ ก่อนจะถอนหายใจยาว แล้วค่อย ๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นนั่งบนเตียง ท่าทางเหมือนคนที่กำลังต่อสู้กับความง่วงขั้นสุด “เห้อออ… เหมือนเพิ่งได้นอนเองนะ” เธอบ่น