“ผู้ปกครอง”

รถแล่นไปตามถนนที่เต็มไปด้วยการจราจรพลุกพล่าน ไนท์เป็นคนจับพวงมาลัยอยู่ด้านหน้าอย่างเงียบขรึม ขณะที่เบาะหลังเต็มไปด้วยบรรยากาศอึดอัด ตอนแรกอัญชันกำลังจะเปิดประตูขึ้นไปนั่งด้านหน้าคู่กับไนท์ แต่เสียงทุ้มดุ ๆ ของคิริวก็ดังขึ้นเสียก่อน “มานั่งข้างหลัง… จะไปนั่งคู่กับมันทำไม” อัญชันชะงัก หันไปมองเขาด้วยสีหน้างง ๆ “อ้าว… ก็อัญชันไม่รู้นี่นา” “รู้แล้วก็มานั่งข้างหลัง” คิริวตอบเสียงห้วน ราวกับไม่เปิดโอกาสให้เธอเถียง สุดท้ายอัญชันก็จำต้องพาตัวเองมานั่งด้านหลังข้าง ๆ เขา ร่างสูงใหญ่ที่นั่งนิ่งสงบเหมือนหุ่น ยิ่งทำให้บรรยากาศในรถเงียบจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจ เธอกระพริบตาปริบ ๆ มองตรงไปข้างหน้า มือเล็กบิดชายกระโปรงไปมาอย่างประหม่า ความใกล้ชิดในพื้นที่แคบทำให้หัวใจเธอเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ความเงียบกดทับอยู่ครู่ใหญ่ จนอัญชันทนไม่ไหว เธอหันหน้าไปทางเขาเล็กน้อย เอ่ยเสียงเบาเหมือนอยากทำลายกำแพงนั้น “พ