“ความรู้สึกครั้งแรก”

“อืม…” อัญชันยังจ้องหน้าเขาอย่างสงสัย ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ “สงสัยพี่คิริวจะเริ่มง่วงแล้วแน่ ๆ พูดอะไรเบาเชียว” “อาจจะเป็นแบบนั้นก็ได้” คิริวตอบ พลางหลบสายตาเธออีกครั้ง แต่ในใจกลับรู้สึกวุ่นวายอย่างประหลาด ทั้ง ๆ ที่เขาไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อน บรรยากาศในกระต๊อบเล็ก ๆ เงียบลงอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงจิ้งหรีดร้องเบา ๆ จากนอกหน้าต่าง กับแสงไฟสีส้มอุ่นที่ส่องกระทบใบหน้าของอัญชันจนดูละมุนราวกับภาพฝัน “อัญชันมาที่นี่บ่อยไหม” คิริวเอ่ยถามขึ้นเพื่อกลบความเงียบ “บ่อยสิคะ ที่นี่เป็นที่ลับของอัญชันเลยนะ เวลาอัญชันเหนื่อย หรือทะเลาะกับพ่อก็จะมานั่งตรงนี้ ดูดาวบ้าง เขียนไดอารี่บ้าง” เธอตอบพร้อมยิ้มบาง ๆ “แต่คืนนี้ดีจังค่ะ ได้มีเพื่อนมานั่งด้วย” คิริวปรายตามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงทุ้มต่ำ “พี่ก็รู้สึกเหมือนกัน” อัญชันชะงักไปนิด ใจเต้นแรงอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งสองสบตากันอยู่ชั่วครู่ ราวกับเวลาห