“น่ารักเป็นบ้า”

หลังจากกินข้าวเสร็จ พ่อไพโรจน์กับแม่จันทร์ฉายก็แยกตัวขึ้นห้องไปอาบน้ำและพักผ่อน เพราะพรุ่งนี้ต้องเข้าสวนตั้งแต่เช้า อัญชันเลยอาสาเป็นคนล้างจานเอง เธอค่อย ๆ จับฟองสบู่ถูจานอย่างตั้งใจ ขณะเดียวกันคิริวก็เดินมาช่วยเก็บถ้วยจานที่เหลือไปให้ “ให้พี่ช่วยไหม” เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่อบอุ่น อัญชันส่ายหัวเล็กน้อย พร้อมรอยยิ้มอ่อน “ไม่ต้องหรอกค่ะ พี่คิริวพาพี่ไนท์ไปพักผ่อนเถอะค่ะ อัญชันล้างต่อเอง สบายมากค่ะ” “ไอไนท์มันกลับห้องไปแล้ว ส่วนพี่…เข้าห้องไปก็ไม่รู้จะหลับหรือเปล่า คงต่างที่ด้วย” อัญชันเอียงคอเล็กน้อย พลางเสนอไอเดีย “งั้นให้อัญชันช่วยไหมคะ?” คิริวเลิกคิ้ว มองเธออย่างสงสัย “ช่วยยังไง?” “ก็…ไปเดินเล่นไงคะ” อัญชันพูดด้วยน้ำเสียงเบา ๆ พร้อมรอยยิ้มเล็ก ๆ “ตรงสวนลับของอัญชันมีกระท่อมหลังน้อยอยู่ค่ะ เวลาที่อัญชันคิดมากหรือนอนไม่หลับ อัญชันก็จะหนีไปอยู่ที่นั่น” คิริวจ้องเธอสักพัก ก่