“เด็กดื้ออย่างเธอ”

เช้าวันต่อมา… เปลือกตาของอัญชันค่อย ๆ เปิดขึ้น ความปวดหนึบแล่นวาบที่แขนจนเธอเผลอขมวดคิ้วแน่น เสียงลมหายใจแผ่วหนักของตัวเองดังชัดท่ามกลางความเงียบสงบในห้องพักฟื้น ดวงตากลมกวาดมองรอบห้อง หัวใจเธอเต้นแรงเหมือนกำลังรอใครสักคน แต่กลับไม่เห็นเงาร่างสูงที่เธออยากเจอที่สุด “พี่คิริว…” เธอเผลอเรียกออกมาแผ่ว ๆ เสียงแทบไม่พ้นลำคอ สายตาไล่มองไปยังเก้าอี้ข้างเตียงก็ยังว่างเปล่า โต๊ะเล็กข้างเตียงมีเพียงขวดน้ำกับกล่องผลไม้ที่ถูกแกะไว้ครึ่งหนึ่ง ราวกับมีใครบางคนเพิ่งอยู่ตรงนี้ แต่หายไปโดยไม่บอก ความรู้สึกสับสนผสมความว่างเปล่าฉายชัดบนใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอ ขณะที่หัวใจเธอเริ่มจมลงกับความกังวล เขาหายไปไหนกันแน่… ทว่า คลืนนน… เสียงประตูห้องน้ำถูกเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ของคิริวในชุดเชิ้ตที่เพิ่งปลดกระดุมบนเล็กน้อย ไอน้ำอุ่นจากห้องน้ำยังเกาะอยู่ตามเส้นผมที่ชื้นเปียกเล็ก ๆ “ตื่นแล้วหรอ…” เสียง