“ผิดห้อง”

“แล้วแม่ล่ะคะ” อัญชันถามด้วยเสียงสดใส “แม่ยังไม่กลับมาจากสวน น่าจะใกล้จะถึงบ้านแล้วล่ะ จะเย็นแล้ว” พ่อไพโรจน์ตอบพลางเงยหน้ามองนาฬิกา อัญชันพยักหน้าเบา ๆ ก่อนสายตาจะเหลือบไปสบกับคิริวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ “อ้าว พวกพี่ฟื้นกันแล้วเหรอคะ อัญชันคิดว่าพวกพี่จะฟื้นพรุ่งนี้ซะอีก” เธอเอ่ยด้วยท่าทางประหลาดใจเล็กน้อย “ว่าแต่พวกพี่ไปทำอะไรกันมาหรอคะ ทำไมถึงมาในสภาพแบบนั้น” อัญชันเอ่ยถามคิริว ดวงตากลมใสเต็มไปด้วยความสงสัยและเป็นห่วง คิริวเหลือบมองไปยังพ่อไพโรจน์ที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ ซึ่งส่ายหัวเล็กน้อยเป็นสัญญาณว่า “ห้ามบอกนะ” “อ่อ…คือว่าพี่ติดหนี้เขา แล้วไอพวกทวงหนี้มันตามมาน่ะ พี่กับเพื่อนไม่มีให้ พวกมันเลย…จะไล่ฆ่าพวกพี่น่ะ” คิริวพูดเสียงเรียบ แต่สายตาแฝงความเครียด “โห…น่ากลัวจังเลย ดีนะที่พวกพี่หนีรอดมาได้ ไม่งั้นแย่แน่ ๆ” อัญชันพูดพลางก้าวเข้ามาใกล้ “แล้วแบบนี้พี่จะไปอยู่ที่ไหนละคะ” เธอถามต่อด้วยความเป็นห่วง “พ่อรับพี่เขามาทำงานที่สวนเราน่ะ” พ่อไพโรจน์ตอบเสียงหนักแน่นแต่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม “จริงเหรอคะพ่อ!” อัญชันตาเป็นประกาย “จริงสิ ทำไมล่ะ” พ่อถาม “ก็…อัญชันดีใจนี่ค่ะ พวกพี่จะได้มีงาน มีเงินไปใช้หนี้ จะได้ไม่ต้องหนีแบบนี้อีก อัญชันก็จะมีเพื่อนเล่นด้วย” เธอพูดพร้อมรอยยิ้มสดใส แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความอบอุ่นใจ “พ่อรับพี่เขามาทำงาน ไม่ใช่ให้มาเล่นกับลูกนะ” พ่อไพโรจน์พูดเสียงเข้ม พร้อมเอื้อมมือมาดึงแขนอัญชันให้ออกไป “ไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว เดี๋ยวแม่กลับมาแล้วยังเห็นลูกอยู่ในชุดนักเรียนอยู่ แม่ด่าพ่อพอดี” เขาพูดพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ แต่แฝงความเข้มงวด “ดะ…เดี๋ยวสิพ่อ” อัญชันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองพ่อของเธอ แล้วค่อยหันมาทางคิริวด้วยสายตาใส ๆ “หนูชื่ออัญชันนะคะ… พี่ชื่ออะไรคะ?” ไนท์ซึ่งยืนอยู่ใกล้ ๆ รีบเอ่ยตอบแทน “พี่ชื่อไนท์ ส่วน… นายพี่ชื่อ” แต่ก่อนที่ไนท์จะพูดต่อ พ่อไพโรจน์ไอขึ้นมาเบา ๆ เป็นสัญญาณให้หยุด “อะแฮ่ม” คิริวพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น “อ่อ… พี่ชื่อคิริว เป็นเพื่อนกับไนท์” อัญชันตาโตเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มอย่างตื่นเต้น “อ่อ… พี่ไนท์กับพี่คิริว ชื่อเท่จังเลย ชื่อเหมือนในหนังสือมาเฟีย บอดี้การ์ดอะไรแบบนั้นเลยนะคะ” พ่อไพโรจน์มองลูกสาวด้วยสายตาขำ ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเข้ม “ไร้สาระอัญชัน… ไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว พ่อกลัวโดนแม่ด่านะ” อัญชันทำหน้าเบ้เล็กน้อย แต่ก็ยังหัวเราะ “โห พ่ออ่ะ! ในหนังสือนิยายที่อัญชันอ่าน มันก็ชื่อประมาณนี้แหละค่ะ” พ่อไพโรจน์ส่ายหน้าเบา ๆ ก่อนยกมือขึ้นทำท่าขู่เล็กน้อย “พูดเยอะจริง ๆ ไปเลย… ไม่งั้นพ่อจะใช้ก้านมะยมตีแล้วนะ!” อัญชันทำหน้างอเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปยังห้องของตัวเอง พอประตูปิดลงเบา ๆ เธอเอนตัวพิงพนักเตียง ลมหายใจยังสั่นเล็กน้อย ใจเต้นแรงผิดปกติราวกับมีใครมาจับอยู่ตรงกลางอก สายตาของเธอเลื่อนมองรอบห้อง แต่ก็ไม่สามารถเบี่ยงไปจากภาพหนึ่งในหัวได้… ภาพของ คิริว เจ้าพ่อหนุ่มมาเฟียทายาทตระกูลใหญ่ ที่เพิ่งเจอครั้งแรกวันนี้ อัญชันกัดริมฝีปากล่างเบา ๆ แล้วพึมพำชื่อเขาออกมาเสียงต่ำ แผ่วเบา “พี่คิริว…” หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบจะลืมว่าตัวเองอยู่ในห้องเพียงลำพัง ความรู้สึกที่แปลกใหม่ รู้สึกตื่นเต้นและแปลกใจในเวลาเดียวกัน ทำให้เธออดยิ้มออกมาไม่ได้ อัญชันส่ายหัวแรง ๆ พยายามไล่ภาพและความรู้สึกที่กำลังรุมเร้าในใจตัวเองออกไป แต่กลับรู้สึกเหมือนมีนางฟ้าตัวเล็กสีดำโผล่ขึ้นมาตรงหน้า “จูบสิ… เธอไม่เคยเจอใครหล่อเท่าเขามาก่อนนิ อัญชัน… จูบเขาเลย” อัญชันสะดุ้งเบา ๆ ก่อนจะส่ายหน้าแรงขึ้นอีกครั้ง แต่ทันใดนั้นเอง นางฟ้าตัวสีขาวก็บินเข้ามา พร้อมกับภาพของคิริวและเธอที่แยกออกจากกันอย่างชัดเจน “ไม่ได้นะอัญชัน… เธอเพิ่งเจอเขาครั้งแรก เธอจะคิดอะไรกับเขาไม่ได้หรอก” หัวใจของอัญชันเต้นแรงระคนความสับสน เธอไม่รู้ว่าควรฟังใคร… ความรู้สึกอยากเข้าใกล้คิริวมันดึงดูดใจ แต่เหตุผลและความมีสติบอกให้เธอถอยออกมา อัญชันกัดริมฝีปากล่าง กำมือแน่น รู้สึกถึงความตื่นเต้นและความว้าวุ่นที่ไม่เคยเกิดขึ้นกับใครมาก่อน… และในใจลึก ๆ เธอก็อดคิดไม่ได้ว่า… “ทำไมพี่คิริวถึงทำให้หัวใจหนูเต้นแรงแบบนี้นะ?” อัญชันสะบัดหัวแรง ๆ ก่อนจะตบหน้าตัวเองเบา ๆ เพื่อเรียกสติ ภาพในหัวที่มีนางฟ้าตัวสีดำกำลังกระซิบชวนให้เธอจูบคิริว และนางฟ้าตัวสีขาวคอยห้ามปราม ก็ถูกเธอปัดออกไปจนหมด เหลือเพียงความว่างเปล่า… แต่หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุด อัญชันลุกขึ้นจากเตียง สูดหายใจลึก ๆ แล้วพยายามรวบรวมความคิด “โอเค… เธอต้องตั้งสติ อัญชัน… เธอเพิ่งเจอเขาครั้งแรกเองนะ” แม้จะพูดอย่างมีเหตุผล แต่ความรู้สึกแปลกใหม่และแรงดึงดูดจากคิริวยังคงวนเวียนอยู่รอบตัวเธอ ไม่อาจไล่ไปได้ง่าย ๆ อัญชันถอนหายใจยาว ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปที่หน้ากระจก สายตาของเธอส่องสะท้อนในกระจกอย่างไม่รีบร้อน โดยปกติ เวลาที่เธออาบน้ำ มักจะยืนถอดเสื้อผ้าตรงหน้ากระจก เพื่อตรวจดูสรีระและรูปร่างของตัวเอง วันนี้ก็เหมือนทุกครั้ง อัญชันเอื้อมมือไปปลดตะขอกระโปรงด้านข้างอย่างช้า ๆ ใจเต้นแปลก ๆ ขณะที่เธอรูดซิปลง กระโปรงก็ไหลร่วงลงไปที่พื้นอย่างนุ่มนวล จากนั้นเธอค่อย ๆ ปลดเนคไทออก จับเรียงให้เป็นระเบียบราวกับเป็นพิธีกรรมเล็ก ๆ ของตัวเอง ต่อด้วยการปลดกระดุมเสื้อนักเรียนทีละเม็ดอย่างระมัดระวัง มือสั่นเล็กน้อย แต่จังหวะช้า ๆ ทำให้เธอได้สังเกตถึงความเปลี่ยนแปลงและความงดงามของร่างกายตัวเอง ขณะที่สายตาเธอส่องสะท้อนในกระจก ใจของอัญชันก็เต้นแรงปะปนไปกับความรู้สึกสงบเล็ก ๆ จากการได้อยู่กับตัวเอง และพยายามไล่ความคิดเรื่องคิริวออกไปจากหัว ทว่า… เสียงประตูเปิดดังแกร็ก! ขึ้นมากะทันหัน “เอื๊อกกก!” อัญชันสะดุ้ง หันไปตามเสียงทันที… แล้วสายตาก็ไปชนกับเขา คิริว… ยืนอยู่ตรงหน้าประตู ตาค้างด้วยความตกใจ ราวกับไม่คาดคิดว่าจะเจอสถานการณ์แบบนี้ หัวใจอัญชันเต้นแรงรัวจนเธอแทบหยุดหายใจ “กรี๊ดดดดดด!” เธอร้องเสียงหลง จนเกือบทำให้ตัวเองเซ ไม่เพียงแต่เธอเท่านั้น… คิริวและไนท์ก็กรีดร้องพร้อมกัน ก่อนที่ทั้งสองจะหันหลังให้เธอทันที เพื่อรักษาความสุภาพและเก็บความอาย อัญชันยืนตัวแข็งค้างอยู่ครู่หนึ่ง ใจเต้นแรงและหน้าแดงระเรื่อ เธอไม่รู้ว่าควรพูดอะไรหรือทำอะไรต่อ… ก่อนที่อากาศจะเริ่มสงบลง เสียงของพ่อไพโรจน์ก็ดังตามมา “เห้ย! ลุงบอกว่าห้องข้าง ๆ ห้องลูกสาวลุงไง… ห้องนั้นมันห้องลูกสาวลุง!” ไพโรจน์วิ่งเข้ามาพร้อมกับรีบปิดประตูห้องลูกสาวทันที สายตาของเขาเหลือบมองคิริวและไนท์เล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจ “เห็นอะไรไหม?” คิริวส่ายหน้าพร้อมตอบเสียงเรียบ “ไม่ครับ… ไม่เห็นอะไรเลยครับ” พ่อไพโรจน์เลิกคิ้วถามต่อ “แน่ใจนะ?” คิริวพยักหน้า พร้อมกับเสียงติดขัดเล็กน้อย “นะ… แน่ใจครับ” ด้านในห้อง อัญชันยืนตัวแข็ง หน้าแดงระเรื่อ ใจเต้นแรงราวกับจะกระเด็นออกมา เธอรีบถอยหลังไปหลบหลังโต๊ะ พยายามเก็บสติใจให้สงบ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะสอดสายตามองไปที่ประตูที่ตอนนี้ปิดสนิทแล้ว