“สวนลับ”

หลังจากอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย อัญชันก็ยังไม่วายรู้สึกกระสับกระส่าย เดินวนไปมาหน้าประตูเหมือนคนที่ยังตั้งสติไม่ทัน ภาพเหตุการณ์เมื่อครู่ยังวนเวียนอยู่ในหัว สายตาคมของคิริวที่เผลอมองเธอในจังหวะที่ไม่ควรมอง ทำให้ใบหน้าของเธอร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้ง “บ้าจริง… อัญชัน แกจะคิดถึงหน้าเขาทำไมอีกเนี่ย!” เธอบ่นกับตัวเองเบา ๆ พลางเอามือแตะที่แก้มทั้งสองข้างที่ยังร้อนระอุไม่หาย ขาเรียวเดินวนกลับไปกลับมาหลายรอบ ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าประตู สูดหายใจลึกเหมือนกำลังรวบรวมความกล้า “เขา…คงไม่ได้เห็นอะไรหรอกมั้ง” เธอพึมพำออกมาเบา ๆ แต่เสียงหัวใจกลับดังชัดเจนกว่าเสียงพูดเสียอีก อัญชันค่อย ๆ แง้มประตูออกทีละนิด เธอสอดสายตาออกไปมองทางเดินอย่างระมัดระวัง เงียบ… ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น เสียงลมหายใจของตัวเองดังชัดเจนเสียยิ่งกว่าเสียงอื่นใด เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่ อัญชันจึงค่อย ๆ ขยับตัวออกจากห้อง มือเล็กจับบานประตูไว้แน่น ก่อนจะดึงให้ปิดลงช้า ๆ พยายามอย่างที่สุดไม่ให้มันส่งเสียงดัง แกร๊ก เสียงเบา ๆ ดังขึ้นในความเงียบ แต่ก็เพียงพอให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกระลอก อัญชันกลั้นหายใจชั่วขณะ ก่อนจะรีบหมุนตัวแล้ววิ่งลงจากบันไดไปอย่างเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ฝ่าแสงไฟสลัว ๆ จากทางเดินในบ้าน เธอวิ่งตรงไปยังสวนด้านหลัง “สวนลับ” ของเธอ สถานที่เดียวที่เธอเชื่อว่าปลอดภัยจากสายตาของทุกคน เมื่ออัญชันวิ่งมาถึงสวนลับของตัวเอง เธอก็หยุดหอบหายใจแรง สองมือเท้าลงบนเข่า ก้มตัวลงอย่างเหนื่อยล้า หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ลมยามเย็นพัดแผ่วผ่านพุ่มไม้ ส่งกลิ่นดอกไม้หอมอ่อน ๆ ลอยมากับอากาศ เธอเงยหน้าขึ้น มองสวนดอกไม้ที่ตัวเองปลูกด้วยน้ำมือ ดอกเดซี่ขาวสะบัดไหวเบา ๆ ใต้แสงไฟจากระเบียงหลังบ้าน กลีบดอกสะท้อนแสงราวกับกำลังยิ้มรับเธออยู่ อัญชันหลุดยิ้มบาง ๆ ออกมา ความเหนื่อยเมื่อครู่พลันมลายหายไปในพริบตา สวนแห่งนี้คือโลกของเธอ… ที่เดียวที่เธอรู้สึกว่าทุกอย่างสงบและปลอดภัยจากความวุ่นวายในบ้านหลังนั้น “โอ๊ะ! ดอกกุหลาบออกดอกแล้วเหรอ?” เสียงของอัญชันดังแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ดวงตากลมโตเป็นประกายทันทีที่เห็นกลีบสีแดงสดโผล่พ้นพุ่มใบขึ้นมา เธอรีบก้าวเท้าเข้าไปใกล้ แสงไฟยามเย็นสะท้อนบนกลีบดอกที่กำลังแย้มบานจนดูราวกับเปลวไฟเล็ก ๆ กำลังเต้นระยิบอยู่ในสวน “ออกจริง ๆ ด้วย…” เธอเอ่ยซ้ำเบา ๆ พลางย่อตัวลง ใช้ปลายนิ้วสัมผัสกลีบดอกอย่างทะนุถนอม รอยยิ้มบางคลี่บนใบหน้าอย่างไม่รู้ตัว กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของกุหลาบคล้ายช่วยกลบความเขินอายจากเหตุการณ์ก่อนหน้าไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความสุขเล็ก ๆ ที่อบอวลอยู่ในใจ อัญชันหยิบบัวรดน้ำขึ้นมา ก่อนจะค่อย ๆ รินน้ำใส่ลงบนแปลงดอกไม้ทีละต้น เสียงน้ำไหลกระทบกลีบดอกดังเบา ๆ คล้ายเสียงกระซิบของธรรมชาติในยามเย็น เธอก้มตัวขุดดิน กรวดหน้าดินเล็กน้อยด้วยความตั้งใจ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มบาง ๆ เหมือนกำลังใช้ช่วงเวลาในสวนนี้ปลอบหัวใจให้สงบลง แสงสุดท้ายของวันลอดผ่านเรือนยอดไม้ลงมาส่องกระทบไหล่บาง เผยให้เห็นเงาอ่อนของหญิงสาวที่กำลังอยู่กับโลกของตัวเองอย่างเงียบงาม …แต่เธอไม่รู้เลยว่า มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องอยู่จากมุมเงามืดของสวน สายตาคมเย็นนั้นนิ่ง ราวกับกำลังเฝ้าสังเกตเธอทุกการเคลื่อนไหวโดยไม่ปริปากแม้แต่น้อย เสียง “แกร๊ก!” ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของสวน อัญชันสะดุ้งเฮือก มือที่ถือบัวรดน้ำถึงกับชะงักกลางอากาศ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอหันขวับไปตามเสียงนั้น ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ใต้แสงอาทิตย์ยามเย็นที่ลอดผ่านเรือนใบไม้ เธอเห็นร่างสูงในชุดเชิ้ตสีขาวสะอาดยืนอยู่ไม่ไกล ปลายรองเท้าหนังของเขาเหยียบลงบนกิ่งไม้แห้งจนแตกเสียงดัง และคนนั้น…คือ คิริว “พะ…พี่!” เสียงของอัญชันสั่นนิด ๆ ปนความตกใจและเขินจนหน้าเริ่มขึ้นสี คิริวขยับยิ้มบาง ๆ มุมปาก ก่อนจะพูดเสียงเรียบ “ขอโทษ… ไม่คิดว่าจะมีใครอยู่ตรงนี้” สายตาคมลึกของเขามองเธอจากหัวจรดเท้า ไม่ได้ด้วยความหยาบคาย แต่เหมือนกำลังประเมินใครบางคนที่เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงมองไม่ละสายตา “พี่คิริวหายดีแล้วเหรอคะ ทำไมถึงออกมาเดินแบบนี้ เดี๋ยวพ่อก็ดุเอาหรอกค่ะ” เสียงของอัญชันเต็มไปด้วยความเป็นห่วง เธอก้าวเข้าหาเขาอย่างช้า ๆ พลางกวาดตามองร่างสูงที่ยังมีร่องรอยผ้าพันแผลตรงแขน คิริวยกยิ้มบาง “ก็ไม่ได้เจ็บขนาดนั้นแล้วล่ะ ดีขึ้นมากแล้วแหละ” เขาหยุดเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงใจ “ขอบคุณอัญชันด้วยนะ ที่ช่วยพี่กับเพื่อนพี่ไว้” อัญชันเผลอยิ้มออกมา ดวงตาเป็นประกายอย่างโล่งใจ “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อัญชันดีใจที่พี่ปลอดภัย” เธอพูดพลางก้มลงจัดเรียงกระถางดอกไม้ที่วางเรียงไว้ตามทางเดินหินเล็ก ๆ ของสวน ลมยามเย็นพัดผ่านใบไม้ส่งกลิ่นหอมของดอกกุหลาบลอยคลุ้ง “ว่าแต่พี่มาที่นี่ได้ยังไงคะ” เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาเจือความสงสัย “ตรงนี้มันคือ สวนลับของอัญชัน นะคะ” คิริวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มบาง ๆ “สวนลับเหรอ?” อัญชันพยักหน้า ยิ้มเจือความภูมิใจ “ใช่ค่ะ… สวนลับของอัญชัน ขนาดพ่ออัญชันยังไม่ให้ใครเข้ามาเลยนะ” คิริวหัวเราะในลำคอเบา ๆ พลางเอื้อมมือเกาศีรษะตัวเองอย่างเก้อ ๆ “พี่ไม่ได้ตั้งใจจะเข้ามาหรอกนะ แค่…ออกมาเดินเล่น แล้วก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่า…โผล่มาที่นี่เฉยเลย” เขาพูดจบ น้ำเสียงเรียบแต่แฝงความอารมณ์ขำ ๆ ทำให้อัญชันเผลอยิ้มตาม แม้ในใจจะยังรู้สึกประหลาด ๆ กับการมาเยือนที่ไม่คาดคิดของเขา อัญชันเอียงหัวเล็กน้อย ดวงตาเป็นประกายสดใส รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า “พี่คิริวนี่หล่อจังเลยนะคะ… แล้วพี่คิริวมีแฟนหรือยังคะ?” คิริวหน้าขึ้นสีเล็กน้อย พยายามรักษาน้ำเสียงเรียบ ๆ แต่ก็ยังแฝงความเก้อเขิน “คะ… คือพี่ยังไม่มีหรอก” อัญชันพยักหน้ารับ ก่อนสายตาแฝงความใคร่รู้จ้องเขาอย่างซื่อ ๆ ราวกับโลกทั้งใบของเธอในตอนนี้มีเพียงเขาอยู่ตรงหน้า อัญชันเงยหน้ามองคิริว ดวงตาใสซื่อเต็มไปด้วยความสงสัย “จริงหรอคะ พี่คิริวหล่อจะตาย ทำไมถึงยังไม่มีล่ะคะ?” คิริวสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น แต่แฝงความหนักแน่น “พี่มีไม่ได้หรอก… พี่มันตัวอันตราย” อัญชันขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนเอียงหัวถามด้วยความสงสัย “หืมม? ตัวอันตราย… ยังไงหรอคะ?” สายตาของคิริวจับจ้องไปที่เธอ ราวกับวิเคราะห์ความคิดของเด็กสาวตรงหน้าอย่างระมัดระวัง และแววตาแฝงความจริงจังที่ทำให้อัญชันรู้สึกได้ทันทีว่า… เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ