วันต่อมา
คนของเขามาขนย้ายข้าวของของเธอกับป้าตั้งแต่เช้า ดีที่พวกเธอเก็บเสร็จตั้งแต่เมื่อคืน ตลอดทั้งวันเธอพยายามทำตัวให้เหมือนเดิม เดินตรวจสต๊อกดอกไม้ รับออเดอร์หน้าร้าน จัดช่อ จัดแจกัน และตอบคำถามลูกค้าด้วยรอยยิ้มที่เธอฝืนทำให้ดูนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ในใจกลับสั่นไหวตลอดเวลาเหมือนมีมือใครบางคนคอยบีบหัวใจให้เต้นเร็วเกินจำเป็น
ตั้งแต่เช้า…เธอไม่เห็นบุญญานัทเลยสักครั้งเดียว
มันควรเป็นเรื่องดีไม่ใช่หรือไง เธอควรจะโล่งใจที่วันนี้ไม่มีเงาร่างสูงในชุดสูทเข้มยืนกดทับบรรยากาศทั้งร้านด้วยสายตานิ่งเย็นและคำพูดที่ฟังเหมือนคำสั่งมากกว่าการคุยกัน
แต่ยิ่งไม่มีเขาอยู่ตรงนั้น เธอกลับยิ่งรู้สึกแปลก เหมือนมีบางอย่างผิดจังหวะไปทั้งวัน เหมือนความเงียบที่ควรสบายกลับกลายเป็นความเงียบที่ทำให้คิดมาก และยิ่งคิดมากเท่าไหร่ เธอยิ่งต้องเตือนตัวเองให้หยุด เพราะความเครียดไม่เป็นผลดีกับลูกแฝดในท้องแม้แต่น้
