มันไม่ใช่บ้านที่โอ่อ่าฟุ่มเฟือย แต่เป็นบ้านที่สงบนิ่งและน่าเกรงขามในแบบของมันเอง บ้านที่บอกถึงอำนาจโดยไม่จำเป็นต้องอวดอ้าง
บุญญานัทดับเครื่องยนต์ก่อนพูดเรียบๆ
“ถึงแล้ว”
เธอเปิดประตูลงจากรถอย่างช้าๆ ลมเย็นจากภูเขาพัดผ่านผิวหน้า กลิ่นดินและกลิ่นหญ้าในยามเย็นลอยมากับสายลม ความสงบที่โอบล้อมสถานที่แห่งนี้ทำให้เสียงจากโลกภายนอกดูห่างไกลออกไปอย่างไม่น่าเชื่อ
เขาเดินนำเธอเข้าไปยังตัวบ้าน ประตูไม้บานใหญ่เปิดออก เผยให้เห็นโถงภายในที่โปร่งสูง เพดานสูงรับกับแสงโคมไฟโทนอุ่นที่เริ่มเปิดรับค่ำคืน พื้นหินอ่อนสะท้อนเงาไฟนุ่มนวล กลิ่นเฟอร์นิเจอร์ไม้หอมอ่อนๆ ทำให้บรรยากาศอบอุ่นแต่ยังคงความเคร่งขรึมในแบบที่เข้ากับตัวเขาอย่างประหลาด
“นี่คือบ้านผมในตัวเมือง” เขาพูดขณะเดินนำเข้าไปด้านใน “ปกติผมไม่ค่อยได้มาพัก ส่วนใหญ่จะกลับไร่เพียงดาวมากกว่า คุณเคยได้ยินชื่อไร่เพียงดาวรึเปล่า”
“ค่ะ เคยได้ยินมาบ้างแต่ยังไม่
