“เขา...บอกว่าจะเตรียมบ้านใหม่ไว้ให้ค่ะ”
ปวีณาก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด สายตาเหมือนจะคาดคั้นคำตอบที่ลึกกว่านั้น
“เตรียมบ้านไว้ให้? ทำไมเขาต้องทำขนาดนั้น?” ปวีณาถามอย่างสงสัย “ทำอย่างกับว่าเขารู้จักมี่มาก่อนอย่างนั้นแหละ”
มิรันตีเงียบไปไม่กี่วินาที ความจริงที่เธอกำลังจะพูดเหมือนก้อนหินหนักที่ต้องกลืนลงคอ ทั้งขม ทั้งแข็ง ทั้งบาดลึก แต่เธอก็รู้ว่ายังไงก็คงปิดไม่มิดแล้ว และอีกไม่นานความจริงนี้ก็จะไหลออกมาเองจากสายตาคนที่เห็นท้องเธอขยายขึ้นทุกวัน
เธอจึงเงยหน้าขึ้นมองทุกคน แล้วพูดด้วยเสียงที่พยายามให้มั่นคงที่สุด
“นั่นเป็นเพราะ...เขาเป็นพ่อของลูกในท้องมี่ค่ะ”
ประโยคนั้นเหมือนทำให้อากาศในร้านหยุดนิ่งไปชั่วขณะ รวีวรรณอ้าปากค้างเหมือนสมองประมวลผลไม่ทัน ปวีณาขมวดคิ้วแน่นแล้วค่อยๆ ผ่อนออกอย่างคนที่กำลังเชื่อมจุดต่างๆ ให้เข้ากัน ส่วนป้าไก่ถึงกับยกมือทาบหน้าอกตัวเอง
“ตายแล้ว…จริงเหรอลูก” ป้าไก่ถามเสีย
