“เข้าใจก็ดีแล้ว ผมไม่อยากให้คุณเครียดมาก เดี๋ยวลูกจะเครียดไปด้วย”
มิรันตีหัวเราะขื่นๆ ก่อนมองเขาอย่างหมั่นไส้
“แล้วใครล่ะคะที่ทำให้ฉันเครียดขนาดนี้”
บุญญานัทไม่ตอบ เขาเพียงหันไปเปิดประตูห้องทำงาน
“ไปทำงานต่อเถอะครับ” เขาพูดเหมือนสั่ง “เดี๋ยวผมจะให้คนเตรียมบ้านให้เรียบร้อย แล้วเย็นนี้ผมจะมารับ”
มิรันตียืนตัวแข็งอยู่ตรงนั้น มองแผ่นหลังของเขาที่เดินออกไปก่อน ความรู้สึกในอกปั่นป่วนจนแทบอาเจียน...ทั้งโกรธ ทั้งกลัว ทั้งอับอาย ทั้งเจ็บใจ
แต่ลึกลงไป…มีความรู้สึกหนึ่งที่เธอไม่อยากยอมรับ
ความรู้สึกที่ว่า อย่างน้อย…ลูกของเธอกำลังจะมีพ่อจริงๆ
แม้เขาจะเป็นคนที่โหดร้าย
คนที่ชอบบีบบังคับ
คนที่ทำให้เธออยากเกลียดจนสุดหัวใจ
แต่กลับเป็นพ่อที่…ห่วงลูกจนยอมทำทุกอย่างแม้มันจะดูบ้าบอแค่ไหนก็ตามและความย้อนแย้งแบบนั้นแหละ ที่ทำให้เธอไม่รู้จะรับมือกับผู้ชายคนนี้ยังไงดี
หลังประตูห้องทำงานปิดลงตามแผ่นหลัง
