หลังบทสนทนาจบลงอย่างอบอุ่น บุญญานัทก็เป็นฝ่ายบอกลาโดยไม่ให้สถานการณ์ยืดยาวเพราะมีธุระต้องไปที่อื่นต่อ เขายืนขึ้นก่อนแล้วมองมิรันตีเหมือนเป็นสัญญาณว่าถึงเวลากลับกันได้แล้ว
มิรันตีลุกขึ้นตามอย่างระมัดระวัง บุญญานุชจับมือเธอเบาๆ เหมือนย้ำความใจดีครั้งสุดท้าย
“ถ้ามีอะไรโทรหาพี่ได้นะคะ อย่าเก็บไว้คนเดียว” บุญญานุชพูด
“ใช่ค่ะ โทรมาได้เลยนะคะ พี่ฟ้าว่างคุยตลอดค่ะ วันๆ แทบไม่มีอะไรให้ทำ นอกจากกินๆ นอนๆ จนจะอ้วนเป็นหมูแล้วล่ะ” อัญญาวดียิ้มให้หลังจากพวกเธอแลกเบอร์กันแล้ว
“ขอบคุณค่ะ…พี่นุช พี่ฟ้า แล้วก็…พี่นนท์ด้วยค่ะ” มิรันตียกมือไหว้คนทั้งสามอย่างนอบน้อมรู้สึกเหมือนมีคนมาผูกเธอเข้ากับโลกใหม่ที่เธอไม่เคยคิดจะเข้าไปเกี่ยวข้องมาก่อน
บุญญานนท์พยักหน้ารับ สีหน้านิ่งขรึมแต่ไม่เย็นชา
“ดูแลตัวเองดีๆ นะครับ” เขาพูด “ไม่ต้องคิดอะไรมาก แค่ดูแลหลานพี่ให้ดีที่สุดก็พอแล้วก็อย่าลืมดูแลตัวเองด้วยล่ะ”
“ค่ะพี
