ตอนที่ 4 ตั้งครรภ์

ซึ่งตอนนี้เขารับตำแหน่งรองประธานกรรมการบริษัท ส่วนพี่ชายนั้นนั่งอยู่ในตำแหน่งประธาน นอกจากนี้เขายังมีพี่สาวอีกคนอย่าง แพทย์หญิง บุญญานุช เป็นอายุรแพทย์โรคหัวใจและทรวงอกในโรงพยาบาลสิริเวชอีกด้วย ซึ่งบุญญานนท์กับบุญญานุชนั้นเป็นฝาแฝดกันและมีอายุสี่สิบห้าปีแล้วซึ่งห่างกับเขาถึงสิบเอ็ดปี เพราะบิดากับมารดาเพิ่งได้กลับมาอยู่ด้วยกันตอนที่พี่ๆ ของเขามีอายุกว่าสิบขวบเขาถึงจะได้ลืมตาออกมาดูโลก เมื่อรถจอดสนิทหน้าบ้านไม้สักหลังใหญ่ บุญญานัทก็เห็นพ่อกับแม่ยืนคุยกับพี่สาวอยู่ที่ระเบียง ไม่นานนักเสียงเรียกทักก็ดังขึ้น “นัท กลับมาแล้วเหรอลูก” เขายกมือไหว้ผู้ใหญ่ทั้งสาม ก่อนจะเดินเข้าไปกอดแม่เบาๆ บรรยากาศอบอุ่นตรงหน้าเป็นสิ่งที่เขาคุ้นเคยดี แต่คำถามที่ตามมากลับเป็นสิ่งที่หนีไม่พ้น “พี่นนท์เขาจะมีคู่แล้วนะ” บุญญิศา พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนปนคาดหวัง “แล้วเราล่ะ เมื่อไหร่จะมีคู่กับเขาบ้าง” คำถามนั้นทำให้บุญญานัทชะงักไปเสี้ยววินาที ภาพของสาวแว่นคนนั้นผุดขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ ดวงตาที่หลบสายตาเขา น้ำเสียงสั่นเครือ และอ้อมแขนที่โอบกอดเขาไว้ในยามที่เขาคร่อมทับตัวเธอ เขารีบสลัดภาพนั้นทิ้งก่อนจะตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ผมยังรักอิสระครับแม่ รอให้พี่นนท์มีลูกก่อน ผมค่อยคิดเรื่องมีเมียทีหลัง” คำตอบนั้นทำให้พ่อกับแม่มองหน้ากัน ก่อนจะส่ายหัวอย่างระอาใจ บุญญานุช ผู้เป็นพี่สาวหัวเราะเบาๆ อย่างรู้ทัน “รักอิสระหรือว่ายังไม่รู้ใจตัวเองกันแน่จ๊ะ น้องชายพี่ออกจะเนื้อหอมขนาดนี้ แว่วๆ ว่ามีสาวให้ควงไม่ซ้ำหน้าเลยนี่จะไม่มีสักคนที่ทำให้นัทถูกใจบ้างเลยหรือไงกัน ” คำแซวนั้นทำให้เขาเพียงยิ้มบางๆ โดยไม่ตอบ บุญญานัทไม่คิดจะอธิบาย ไม่คิดจะเล่า และไม่คิดจะยอมรับว่าเพียงคืนเดียว กลับทำให้หัวใจของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เขาเชื่อว่าเมื่อเวลาผ่านไป ทุกอย่างจะจางหายเหมือนหมอกยามเช้าที่ค่อยๆ ละลายไปพร้อมแสงแดด ไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยผ่านมาอย่างแน่นอน “เอาล่ะ อย่ามัวแต่แซวตานัทกันอยู่เลย มาแล้วก็ดีไปกินข้าวกันเถอะพ่อหิวแล้ว” ขุนเขา รู้ดีว่าลูกชายคนนี้นิสัยเหมือนเขายามหนุ่มไม่มีผิด และรู้ว่าการกดดันไม่ช่วยให้อะไรมันดีขึ้นมา เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสมลูกชายของเขาจะต้องเจอคนที่ใช่อย่างแน่นอน สองเดือนต่อมา... ชีวิตของมิรันตีดูเหมือนจะกลับเข้าสู่จังหวะเดิมอย่างที่มันควรจะเป็น เธอตื่นเช้า ช่วยป้าเตรียมร้าน ออกไปทำงานตามที่รับไว้ กลับบ้านตอนเย็น เหนื่อยก็พัก พอมีแรงก็ลุกขึ้นมาทำต่อ ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเรียบง่าย ไม่มีใครรู้ ไม่มีใครถาม และไม่มีใครพูดถึงคืนหนึ่งที่เธอเลือกจะเก็บมันไว้ในมุมลึกที่สุดของความทรงจำ แต่แล้ว...ร่างกายของเธอก็เริ่มส่งสัญญาณบางอย่างที่ไม่ควรเกิดขึ้น มิรันตีสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกคลื่นไส้ที่แล่นขึ้นมาจากท้องจนถึงลำคอ เธอรีบลุกจากเตียงแทบไม่ทัน ก้าวเท้าเปล่าๆ ไปยังห้องน้ำ ก่อนจะอาเจียนออกมาอย่างรุนแรง เสียงสะอื้นดังแทรกกับเสียงน้ำจากอ่างล้างหน้า หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งบนพื้นเย็นเฉียบ หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก นี่เรา...เป็นอะไรกันนะ หรือว่า...? เธอคิดอย่างสับสน อาการแบบนี้ไม่ใช่ครั้งแรกในรอบสัปดาห์ แต่ที่ผ่านมาเธอเลือกจะคิดว่าเป็นเพราะพักผ่อนน้อย ทำงานหนัก หรือกินข้าวไม่ตรงเวลา ทว่าวันนี้มันชัดเจนเกินไป ชัดเจนจนเธอไม่อาจหลอกตัวเองต่อได้อีก มิรันตีล้างหน้า มองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก ใบหน้าที่ซีดลงเล็กน้อย ดวงตาที่ดูอ่อนล้าเกินกว่าปกติ และหัวใจที่เริ่มรู้สึกหวาดกลัวกับคำตอบบางอย่างที่กำลังจะตามมา เธอรู้ว่าก่อนจะไปทำงานวันนี้เธอควรแวะไปที่ไหนสักแห่ง เพื่อให้แน่ใจว่าความรู้สึกนี้ไม่ใช่แค่จินตนาการของตัวเอง คลินิกขนาดเล็กใกล้บ้านยังคงเงียบสงบในช่วงสาย พยาบาลรับบัตรคิวจากเธอด้วยรอยยิ้มสุภาพ มิรันตีนั่งรออยู่บนเก้าอี้พลาสติก มือประสานกันแน่นบนตัก หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกวินาทีที่เข็มนาฬิกาเดินผ่านไป ความคิดฟุ้งซ่านถาโถมเข้ามาไม่หยุด ตั้งแต่ความเป็นไปได้ที่เธอพยายามปฏิเสธ ไปจนถึงภาพของคืนนั้นที่ย้อนกลับมาชัดเจนอย่างไม่ปรานี และแล้วคำตอบก็มาถึงเร็วกว่าที่เธอคิด “คุณตั้งครรภ์ได้ประมาณแปดสัปดาห์นะคะ” เสียงของแพทย์หญิงคนหนึ่งดังขึ้นอย่างเรียบง่าย แต่สำหรับมิรันตีแล้ว มันกลับดังเหมือนฟ้าผ่าลงกลางหัวใจ เธอนั่งนิ่ง มือเย็นเฉียบ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนในวินาทีนั้น หูได้ยินแต่เสียงของตัวเองที่เต้นดังอยู่ข้างใน ไม่ใช่เพราะเธอไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนั้น แต่เพราะเธอไม่เคยคิดว่า ‘คืนเดียว’ จะนำพาเธอมาถึงจุดนี้ สองเดือน…ระยะเวลานั้นสอดคล้องกันอย่างน่ากลัว ภาพความทรงจำหนึ่งผุดขึ้นมาโดยไม่ขออนุญาต ครั้งสุดท้ายของคืนนั้นที่เธอแทบคุมตัวเองไม่ได้ ช่วงเวลาที่ทุกอย่างเร่งร้อนและเขา…อาจจะ...ไม่ได้ใช้ถุงยาง หญิงสาวนึกไปถึงจำนวนถุงยางอนามัยที่เขาซื้อมาและจำนวนครั้งที่พวกเขาใกล้ชิดกัน ก่อนที่ขนอ่อนในกายจะลุกเกรียวอย่างไม่ตั้งใจ