ตอนที่ 26 คนหลอกลวง

“คุณทำแบบนี้เพื่ออะไรคะ” บุญญานัทตอบง่ายๆ เหมือนมันเป็นเหตุผลเดียวที่จำเป็นต้องมี “เพื่อลูก” “เพื่อลูก…หรือเพื่อความสะใจของคุณกันแน่” บุญญานัทไม่ตอบคำถามนั้น เขาเพียงเอียงคอเล็กน้อยแล้วพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ แต่คมกริบเหมือนใบมีด “คุณจะคิดยังไงก็ตามสบาย แต่ถ้าคุณไม่อยากเห็นหน้าผมอีก หลังคลอดก็ยกลูกทั้งสองคนให้ผมสิ แล้วผมจะไม่มาวุ่นวายกับคุณอีกเลย” ราวกับฟ้าผ่าลงมาตรงกลางอก เธอเผลอเอามือกุมท้องทันที น้ำตาไหลลงมาโดยไม่รู้ตัว “ไม่มีทาง!” เธอตอบเสียงสั่น “ลูกเป็นของฉัน ฉันจะไม่ยกลูกให้คุณเด็ดขาด!” บุญญานัทมองเธอนิ่ง ไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้แสดงความพอใจ แต่แววตาเขาเหมือนมีอะไรหนักๆ ซ่อนอยู่...ความโกรธ ความห่วง และความย้อนแย้งที่แม้แต่ตัวเขาเองก็คงไม่อยากยอมรับ “งั้นก็ตอบคำถามผมมา” เขาพูด “จะย้าย...หรือไม่ย้าย หรือจะให้ผมถามใหม่ว่าอยากให้ผมไล่ทุกคนออกรึเปล่า?” มิรันตีหายใจแรงขึ้น เธออยากด่าเขา