พี่อยากให้ช่อมีความสุข

“ไม่ต้องค่ะคุณเหม หนูช่อเขาจ่ายค่าอาหารไว้แล้วซื้อกับคนแถวนี้ไม่กี่ตังหรอก” คืนนั้นทั้งสองทานอาหารเย็นกันแล้ว เหมราชคุยกับสองคุณป้าติดลมชายหนุ่มดูการทำขนมกล้วยอย่างสนใจ “เมื่อบ่ายเข้าไปตัดปลีกล้วยให้หนูช่อในสวน เลยได้กล้วยงอมมาค่ะ” นวลวรรณพูดไปด้วย บี้เนื้อกล้วยให้เละไปด้วยส่วนนวลตาขูดมะพร้าวทึนทึกสำหรับผสมในเนื้อขนม “น้ำตาลไม่ต้องใส่เยอะค่ะ เพราะกล้วยงอมหวานอยู่แล้ว” นวลวรรณพูดในตอนที่ตวงน้ำตาลทรายใส่ในเนื้อขนม ผสมแป้งข้าวเจ้านิดหน่อย คลุกเคล้ามะพร้าวทึนทึกขูดฝอยเตรียมนึ่ง นวลตาเปิดลังถึงขนาดใหญ่ 40 ซม. ที่น้ำกำลังเดือด บนชั้นของลังถึงเรียงถ้วยตะไลวางไว้แล้ว สตรีวัยกลางคนเอาผ้าขาวบางตาถี่ผืนใหญ่พับสองทบมัดหุ้มที่ตัวฝา เพื่อไม่ให้ไอน้ำหยดลงขนมในตอนที่เปิดฝาออก “ทำไมนึ่งตอนนี้ล่ะครับป้า” “เตรียมไว้ให้คุณใส่บาตรพรุ่งนี้ไงคะ แล้วเอาไว้ให้คนตกกุ้งด้วยเลยทำเยอะหน่อย” นวลวรรณตอบ เธอเตรียมกะละมังขนมที่พร้อมนึ่งไปใกล้ๆ เตา เหมราชจึงช่วยยกไปให้ และมองดูการหยอดขนมลงถ้วยตะไลอย่างเพลิดเพลิน “พี่เหมมาทำอะไรคะ” ช่ออินทนิลอาบน้ำอีกรอบเปลี่ยนใส่ชุดนอนแล้ว เธอมองร่างสูงที่เดินไปเดินมาในครัวอย่างหมั่นไส้ที่ดูเหมือนว่าจะได้คะแนนความเอ็นดูจากสองคุณป้าไปมาก “มาช่วยคุณป้าทำขนมไงช่อ คุณป้าบอกว่าจะทำไว้ให้เราใส่บาตรพรุ่งนี้ มีพระมาบิณฑบาตรแถวบ้านด้วยเหรอครับป้า” ตอนท้ายเขาหันไปถามสองคุณป้า “มีค่ะ ท่านพายเรือมาบิณฑบาตรผ่านท่าน้ำหลังบ้านเราทุกวัน พรุ่งนี้คุณเหมกับหนูช่อตื่นสักตีห้านะคะ จะได้ทันพระมา” นวลวรรณตอบพลางเปิดฝาลังถึงดูขนมเมื่อสุกแล้ว “ผมช่วยยกครับ” เหมราชใช้ผ้าจับมือกันร้อนยกชั้นนึ่งขนมลงจากเตา เตรียมนึ่งชุดต่อไป “ชุดนี้หมดก็เสร็จแล้วค่ะ หนูช่อกับคุณเหมเข้านอนเถอะเดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไม่ทันพระ” “หอมน่าทานจังครับ” เขาพูดเมื่อได้กลิ่นขนมสุกลอยมา “พี่เหมของไว้ใส่บาตรใครเขากินก่อนพระคะ” ช่ออินทนิลตีมือเขาที่ทำท่าจะหยิบขนมกล้วยมาชิม “ไม่เป็นไรหนูช่ออันนั้นให้คุณเหมชิมได้เลย เดี๋ยวชุดบนเตาป้าแยกไว้ทำบุญ” “หูยย หลานสาวคุณป้าดุจังครับ” เหมราชแกล้งพูด “ช่อไปนอนก่อนดีกว่าค่ะ” ช่ออินทนิลเดินหนีเข้าห้องนอน สองคุณป้ามองตามแล้วส่ายหน้าอย่างเอ็นดู “ผมไปแล้วนะครับเดี๋ยวเมียไม่ให้เข้าห้อง” เหมราชรีบขอตัววิ่งตามหญิงสาวไป สองคุณป้าหัวเราะกันในครัว “ถ้าหนูช่อท้องเมื่อไหร่ บ้านเราคงคึกคักขึ้นเนอะพี่วรรณ” “คงไม่นานหรอก ทะเลาะกันบ่อยๆ งอนกันบ่อยๆ เดี๋ยวก็ลูกเต็มบ้าน” นวลวรรณพูด เหมราชเดินตามหญิงสาวเข้ามาภายในห้องนอน ในห้องหอมด้วยกลิ่นอะไรบางอย่าง เขาทำจมูกฟุดฟิดๆ “หอมกลิ่นอะไรน่ะช่อ” “ดอกราตรีค่ะ เขาจะหอมกลางคืนช่อชอบเลยปลูกติดห้องนอน” ต้นราตรีใหญ่ปลูกที่นี่มาหลายปีแล้ว เมื่อออกดอกตอนกลางคืนกลิ่นจะหอมฟุ้งเข้ามาถึงในห้องนอนที่อยู่ชั้นสอง “ชอบก็เอาไปปลูกที่คอนโดบ้างไหม” เหมราชถาม “อย่าเลยค่ะ กลิ่นมันแรงถ้าคนไม่ชอบเขาจะบอกว่าฉุนไป” คอนโดอยู่ติดกันมีห้องเพื่อนบ้านซ้ายขวา เธอไม่อยากมีปัญหากับใคร “งั้นเราย้ายไปอยู่บ้านดีไหมช่อ” เหมราชถามต่อ ตอนนี้แม่ของเขาก็อยู่บ้านคนเดียว พี่ชายเขาแต่งงานตั้งแต่ปีก่อน อิทธิตั้งรกรากอยู่ที่สระบุรีมากรุงเทพฯ แค่เดือนละครั้ง แต่รายนั้นถึงไม่แต่งงานก็ไม่เคยอยากอยู่กรุงเทพฯ อยู่แล้ว “อย่าเลยค่ะเราจะอยู่กันแค่ปีเดียวถ้าไปอยู่บ้านพี่ ช่อไม่อยากให้คุณป้าเสียใจตอนที่เราหย่ากัน” ช่ออินทนิลเตือนตัวเองเสมอว่าเธอกับเขาต้องหย่ากันในสักวัน เธอไม่อยากสร้างความผูกพันมากกว่านี้ เหมราชเงียบไปเมื่อได้ยินแบบนั้น เขามองตามมือของเธอที่กำลังจัดที่นอน ห้องนอนที่นี่ไม่มีเตียงแต่ใช้ฟูกหนาวางกับพื้นเป็นฟูกขนาดสามฟุตครึ่งสองอันวางต่อกัน “พี่เหมนอนอันนั้นนะคะ ช่อจะนอนด้านนี้” “ช่อนอนด้านในเถอะ พี่ไม่ชอบนอนติดข้างฝา” เขาพูดเรียบๆ ทิ้งตัวนอนลงบนที่นอนที่ช่ออินทนิลนั่งอยู่ จนเธอรีบลุกหนีกลับไปที่นอนอีกฝั่ง เหมราชลุกไปเข้าห้องน้ำ เมื่อออกมาแล้วเขาปิดไฟในห้อง เปิดไว้แค่ไฟดวงเล็กหน้าห้องน้ำ ช่ออินทนิลนอนเล่นโทรศัพท์อยู่ เธอคุยกับลูกค้าประจำเรื่องการสั่งขนมเซ็ทพิเศษในงานทำบุญบริษัท “คุยกับใครน่ะช่อ” เขาชะโงกหน้ามองข้ามไหล่ของเธอดูหน้าจอโทรศัพท์ มองเผินๆ เหมือนกำลังคร่อมทับร่างเธอไว้ทั้งตัว ลมหายใจร้อนเป่ารดอยู่ข้างแก้มจนเธอต้องเอนตัวหนี “พี่เหมถอยไปค่ะ ที่นอนของพี่อยู่ฝั่งโน้น” “คุยกับใครตอบพี่มาก่อน หืมม” เขาวางมือลงบนที่นอนข้างตัวเธออีกฝั่ง หญิงสาวจึงไม่มีที่ขยับตัวหนีไปไหน “คุยกับลูกค้าค่ะ เขาจะสั่งขนม” เธอบอกเขาทันที หวังให้เขาลุกกลับไปนอนที่ตัวเอง แต่เธอก็รู้ว่าคิดผิดเมื่อร่างสูงใหญ่ทิ้งตัวลงบนร่างเธอที่กำลังนอนพังพาบ มือแข็งๆ ของเขาเหนี่ยวใบหน้าเธอให้หันไปหาเขา จูบร้อนประทับลงบนริมฝีปากทำให้เสียงของเธอที่จะโวยวายต้องเงียบไป ช่ออินทนิลถูกตรึงทั้งตัวจนลุกหนีไม่ได้ หันหน้าหนีก็ไม่ได้เมื่อมือเขาจับที่คางของเธอกระชับแน่น จนเธอรู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจหมดแรงต่อต้าน ร่างบางถูกพลิกให้นอนหงายกระดุมเสื้อนอนถูกปลดลงมา ใบหน้าคมเข้มจูบไปทั่วเนินอก ลิ้นสากลากไปตามผิวเนื้อจนถึงยอดทรวงสีทับทิมที่เขาไม่รีรอดูดดึงหายไปในปาก สองมือของเธอพยายามดันหน้าเขาขึ้นแต่ชายหนุ่มขืนตัวไว้ “พี่เหม ไม่ค่ะ..” ช่ออินทนิลร้อนไปทั้งตัว เธอต้องเป็นไข้แน่ๆ หญิงสาวคิดสมองปิดคิดอะไรไม่ออก ผิวหน้าเธอร้อนไปหมด “ให้พี่ทำให้นะ พี่อยากให้ช่อมีความสุข” ทำ..ทำอะไร ช่ออินทนิลคิดตามไม่ทันเมื่อถูกจู่โจมรวดเร็ว กว่าจะรู้ตัวกางเกงนอนก็ถูกดึงรูดไปจนพ้นข้อเท้าแล้ว “ไม่ค่ะ พี่เหมอย่านะ อื้อ..” เธอลุกขึ้นนั่งแต่ถูกกดตัวให้นอนลงกับที่นอนอีกครั้ง “นิดเดียว ให้พี่ทำให้นิดเดียว” เขางึมงำเลื่อนหน้าลงไปที่กลางลำตัวของเธอ จูบเรื่อยไปตามท้องน้อย มือสองข้างกดข้อมือเธอลงกับที่นอน เธอผวาทั้งตัวเมื่อปลายลิ้นเขาลากผ่านติ่งเนื้อที่ไวต่อความรู้สึกที่สุด ช่ออินทนิลเหมือนคนที่ถูกไฟช็อตจนแขนขาชา เหมราชปล่อยข้อมือของเธอเป็นอิสระ นิ้วของเขาไล้ไปตามกลีบเนื้อนางที่เริ่มชุ่มฉ่ำ ปากและจมูกกดลงไปยังจุดนั้นพร้อมกับที่สอดนิ้วลึกเข้าไปในร่างของเธอ