สายเปย์

“ช่อไปหาหมอมาค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบ แต่นั่นทำให้ท่าทีของเหมราชเปลี่ยนไปแบบฉับพลัน “อ้าวช่อเป็นอะไร หาหมอทำไมไม่บอกพี่” เขาตรงเข้ามาจับต้นแขนเธอ มองดูไปทั่วตัวอย่างพิจารณา “ช่อปวดท้องประจำเดือน เลยไปหาหมอขอยาแก้ปวดค่ะ” เธอเบี่ยงตัวหนี มีท่าทางหงุดหงิดขึ้นมาเฉยๆ เหมราชไม่ว่าอะไร เขาเคยได้ยินมาว่าผู้หญิงในช่วงวันนั้นของเดือนอารมณ์อ่อนไหวง่าย โมโหง่ายเป็นเรื่องปกติ “งั้นกลับบ้านกันเถอะ ไม่ต้องไปกินข้าวบ้านแม่ตอนเย็นก็ได้ ถ้าช่อไม่สบายตัวเดี๋ยวพี่บอกแม่เอง” เหมราชพูดเสียงนุ่ม เอาอกเอาใจเธอเต็มที่ ช่ออินทนิลมองเขาอย่างระแวง แต่เธอไม่อยากขัดคอรวมถึงการมีประจำเดือนทำให้เพลียง่ายกว่าปกติ ทำให้หญิงสาวไม่พูดอะไร “ช่อไปกับพี่ รถช่อจอดไว้ที่นี่แหล่ะ” รถยนต์ของเธอจอดอยู่ด้านหลังตึกอยู่แล้ว มีรั้วรอบขอบชิด “พี่เหมไม่ไปทำงานเหรอคะ” เธอถามในขณะที่ก้าวขึ้นรถ “งานไม่มีอะไรเร่ง ช่อก็ไม่สบายพี่อยู่บ้านดูแลเมียที่บ้านดีกว่า” เขาพูดยิ้มๆ เธอหันไปมองทางอื่น ชายหนุ่มดึงเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้เธอและหันไปออกรถ อีกหนึ่งชม.ต่อมาทั้งสองกลับมาถึงคอนโดฯ เหมราชแวะซื้อกับข้าวสดที่ร้านสะดวกซื้อมานิดหน่อย “ช่อกินข้าวต้มไหม พี่ทำให้” เธอมองเขาอย่างไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไหร่ ถ้าเขาทำให้กินแล้วจะตายรึเปล่า “น่า พี่ทำเป็นช่อไปนั่งรอเลย หรือจะอาบน้ำก่อนก็ได้” เธอจึงเดินเข้าห้องส่วนตัวไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ หญิงสาวรู้สึกปวดหน่วงที่ท้องน้อยตามอาการปกติของคนมีประจำเดือน จึงไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเขา เมื่อเธออาบน้ำออกมาจากห้อง เปลี่ยนจากเสื้อผ้าออกข้างนอกเป็นชุดอยู่บ้านสบายๆ สวมเสื้อไม่มีแขนตัวหลวมกับกางเกงขาสั้นเหนือเข่า ทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นหญิงสาวชะโงกหน้ามองหม้อข้าวต้มหมูสับบนเตา กลิ่นหอมที่โชยมาทำให้เกิดความอยากอาหารทันที “นั่งรอที่โต๊ะเลยจ้ะ” เหมราชส่งเสียงบอกมา เขากำลังรื้อหาขวดพริกไทยป่นในตู้เก็บของแห้ง “ปกติพี่เหมทำอาหารเองด้วยเหรอคะ” เธอว่าจะถามตั้งแต่วันก่อนแล้ว ที่เจอของแห้งหลายอย่างในตู้ลอยติดผนัง “ว่างก็ทำเอง ปกติวันหยุดถ้าไม่มีอะไรพี่ก็อยู่บ้านทำอะไรง่ายๆ กิน” เขาตักข้าวต้มใส่ถ้วยเซรามิกวางลงตรงหน้าเธอ มีเครื่องปรุงเป็นพริกน้ำส้ม พริกไทยป่น “ขอบคุณค่ะ” เธอพึมพำขอบคุณ เหมราชในมุมที่เธอไม่เคยเห็นทำให้แปลกใจค่อนข้างมาก “พี่เป็นพ่อบ้านนะ เป็นคนอยู่ติดบ้านรักครอบครัว ถ้าช่อไม่เชื่อก็ดูพี่ไปนานๆ สักยี่สิบปี” เขาพูดติดตลก “อะไรยี่สิบปีคะ เรามีสัญญากันแค่ปีเดียว” เธอเตือนเขาและเตือนตัวเองด้วย อย่าหวั่นไหวกับการทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ ของเขาแค่นี้ เหมราชมีสีหน้าจริงจังขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ “ช่อ ไหนๆ เราก็แต่งงานกันแล้ว พี่เป็นคนยึดมั่นกับคำว่าครอบครัวมากพอที่จะไม่มีคนอื่นอีก ช่อจะให้โอกาสพี่พิสูจน์ตัวเองได้ไหม ว่าจริงๆ เราอยู่ด้วยกันได้ เราเป็นครอบครัวกันได้จริง มีพ่อแม่ลูก” ช่ออินทนิลทำสีหน้าเหมือนเห็นผี เขากล้าพูดคำว่าจะไม่มีคนอื่นทั้งที่เพิ่งแยกจากคนรักของตัวเองแค่ไม่กี่ชม. เนี่ยนะ และจากสีหน้าของเธอเหมราชรู้ว่าเธอคิดอะไร “พี่บอกเลิกกับแอนเด็ดขาดแล้วเมื่อเช้า แอนจะไม่กลับมาวุ่นวายกับเราอีก" ในความเป็นจริงคืออณิมาไม่ใช่แฟนเขา และเธอก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์กับเขาแค่คนเดียว มันเหมือนเป็นความพอใจที่ต่างคนต่างเต็มใจในตอนที่ยังโสดเท่านั้น ช่ออินทนิลถอนใจ เหมราชคงลืมไปแล้วว่าการที่ชีวิตคู่จะไปรอดไม่ใช่เพราะคำว่า 'ไหนๆ ก็แต่งงานกันแล้ว' การแต่งงานที่ขาดความรู้สึกมั่นคงทางใจเธอไม่เห็นหนทางที่จะไปรอดได้ อย่างน้อยในฐานะลูกผู้หญิงเธอก็อยากมีชีวิตคู่กับคนที่รักกันจริงๆ มากกว่า “อย่าเลยค่ะพี่เหม ต่อให้เราจะทนอยู่ด้วยกันได้แต่ช่อไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องทำแบบนั้น เราอยู่กันแค่ปีเดียวตามข้อตกลงเดิมแล้วแยกย้ายไปมีชีวิตตามที่แต่คนละต้องการจริงๆ จะดีกว่า” “ช่อจะบอกว่าพี่ไม่ใช่คนที่ช่อต้องการรึเปล่า” เหมราชถามเธอตรงๆ ปวดใจขึ้นมาเฉยๆ เหมือนคนอกหัก เธอมองหน้าเขาไม่หลบตา “หรือว่าพี่เหมจะบอกว่า พี่อยากอยู่กับช่อจริงๆ เหรอคะ ช่อไม่อยากเป็นเมียหลวงหรือเมียแต่งที่สามียกย่องออกนอกออกตา แล้วก็ยังมีคนอื่นเพื่อความพอใจไปเรื่อยๆ แบบที่พี่เหมเป็น” ถึงจะไม่มีอณิมาก็ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่มีคนอื่นอีก นั่นคือความจริงที่ใครต่างก็รู้ดี เหมราชนิ่งเงียบในขณะที่เธอพูดต่อ “ช่อไม่ใช่คนใจกว้างที่จะใช้สามีร่วมกับใคร ชีวิตแต่งงานของเราพี่เหมอาจจะไม่เดือดร้อนเพราะพี่ก็ยังมีความสุขได้เหมือนเดิม แต่ช่อไม่เหมือนพี่ อย่าดึงกันไว้จนช่อเสียเวลา เสียโอกาสที่จะไปพบคนดีๆ เลยค่ะ” ช่ออินทนิลอิ่มกระทันหันเธอเอาถ้วยข้ามต้มไปวางในซิงค์ล้างจานแล้วเดินเข้าห้องส่วนตัวไป ส่วนเหมราชยังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับเขยื้อนเหมือนหุ่น เช้าวันต่อมาช่ออินทนิลออกจากห้องนอน เธอเก็บล้างหม้อข้าวต้มที่เหมราชไม่ได้ทาน เก็บเศษอาหารเททิ้งและจัดการครัวจนเรียบร้อย เธอไม่ได้ยินเสียงเหมราชในห้องของเขา หญิงสาวเปิดประตูห้องนอนของสามีพบว่าไม่มีร่องรอยการนอน ห้องอยู่ในอากาศปกติไม่มีไอความเย็นของเครื่องปรับอากาศ แปลว่าเขาไม่อยู่บ้านทั้งคืนเมื่อคืนนี้ นี่เหรอคนที่ขอโอกาสจากเธอเมื่อวาน คนที่บอกว่าจะไม่มีใครคนอื่นอีก ช่ออินทนิลถอนใจเธอเข้าใจดีว่าตัวเธอเองคงเปลี่ยนใครไม่ได้ หากตรงนี้ไม่ใช่ที่ของเธอก็ไม่ควรดันทุรังอยู่กันต่อไป เธอเข้าไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมไปทำงาน หลังจากนั้นออกมาชงกาแฟให้ตัวเอง เหมราชเปิดประตูกลับเข้ามาในตอนนั้น ตัวเขามีกลิ่นแอลกอฮอร์และกลิ่นน้ำหอมที่ไม่ใช่ของเขาปนเปกัน “ว่าไงครับเมีย ขยันจังเลยจะไปทำงานแล้วเหรอ” เขาชะโงกหน้ามองหน้าเธอที่กำลังนั่งจิบกาแฟที่โซฟา กลิ่นเหล้าแรงจนช่ออินทนิลหันหน้าหนี “ค่ะ ถ้าพี่เหมเมาก็ไปนอน ช่อจะไปแล้ว” เช้านี้เธอมีนัดคุยกับลูกค้าสำคัญ พลาดไม่ได้เด็ดขาด “พี่ไม่นอน นอนเยอะแล้ว นอนแล้วตื่นแล้วก็กลับมาหาเมียไง” เขาพูดเสียงอ้อแอ้ เปิดกระเป๋าเงินหยิบบัตรเครดิตใบหนึ่งส่งให้เธอ “อะไรคะ” เธอรับมาดูพลิกไปพลิกมา “เงินไง หน้าที่ผัวก็ต้องให้เงินเมียไว้ใช้จ่ายในบ้าน พี่ทำบัตรเครดิตให้ช่อแล้ว ใช้ได้เต็มที่เลยทูนหัว” เธอวางคืนไว้ให้เขา “ช่อมีเงินใช้ค่ะ พี่เหมไม่ต้องให้หรอก” เขาจับมือเธอให้แบออกแล้ววางบัตรลงไปใหม่ ท่าทีคุกคามนั้นทำให้เธอตกใจนิดๆ “พี่ให้ ช่อก็ต้องเอา พี่ไม่อยากให้ใครมาว่าทีหลังว่าทำหน้าที่ผัวไม่ดีพอ” เขาพูดจบแล้วเดินหายเข้าไปในห้องนอน หญิงสาวรับบัตรใบนั้นมาถือไว้ อยากให้ใช้แม่จะใช้ให้หมดตัวเลยคอยดู... เธอหันไปหยิบกระเป๋าและกุญแจรถ เช้านี้เธอคงต้องเรียกแท็กซี่ไปร้านเพราะรถจอดไว้เมื่อวาน และคนที่รับปากจะไปส่งก็คงไม่ไปแล้ว