กลับสู่ความเป็นจริง

ระหว่างทางกลับกรุงเทพฯ ช่ออินทนิลคิดถึงสองวันที่ผ่านมา เธอเกือบเอาตัวไม่รอดจากเหมราชหากอยู่ต่ออีกคืนหรือสองคืน เธอก็ไม่รู้ว่าจะเป็นอย่างไร ชีวิตแต่งงานที่ถูกวางอนาคตไว้แล้วว่าจะหย่าในปีต่อไป ทำให้เธอไม่สามารถทำเป็นลืมได้ เหมราชอาจจะเห็นว่าเธอเป็นคนที่อยู่ใกล้มือ และเขาเองก็จ่ายไปตั้งมากคงอยากได้อะไรกลับคืนไปบ้างกระมัง “ช่อคิดอะไรอยู่ เงียบไปเลย” เขาถามเมื่อเห็นเธอหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนคิดอะไรมาตลอดทาง “เปล่าค่ะ” เธอปฏิเสธด้วยคำพูดที่ติดปาก แต่เมื่อเห็นเขาทำหน้าไม่เชื่อจึงพูดต่อ “ช่อง่วงค่ะ” “อ้อ งั้นก็นอนได้เลย พี่ปรับเบาะให้ไหม” เหมราชทำท่าจะชะลอรถเข้าข้างทาง เธอรีบร้องห้าม “ไม่ต้องค่ะพี่เหม” แต่ไม่ทัน ชายหนุ่มจอดรถแล้วหันมาหาเธอจัดการเอนเบาะให้เธอนอนสบายขึ้น “ช่อนอนได้เลย อีกสักชม.น่าจะถึงห้อง” ปลายจมูกเขากดลงหนักๆ ที่ขมับเพราะเธอเบี่ยงหน้าหนี เหมราชหัวเราะในคอก่อนจะหันไปออกรถเดินทางต่อ ช่ออินทนิลหลับบ้างตื่นบ้างมาตลอดทางหลังจากนั้น จนอีกหนึ่งชม.ต่อมา เขาทั้งสองคนก็มาถึงที่หมาย เหมราชจอดรถที่ใต้คอนโด เขาเปิดท้ายรถช่วยเธอขนของที่ซื้อมาหอบหิ้วกันพะรุงพะรัง “พี่เหมคะ แอนมารอตั้งนาน ไหนว่าจะมาถึงตั้งแต่สิบโมง” อณิมา ผู้หญิงที่เคยประกาศตัวว่าเป็นแฟนของเขาลุกขึ้นจากที่นั่งรอที่ล็อบบี้ของคอนโดมิเนียมแห่งนั้น เหมราชทำหน้าเหลอหลา เขาไม่ได้นัดเธอไว้แต่เมื่อวานอณิมาโทรหาเขาว่าจะกลับมาถึงกรุงเทพฯ เมื่อไหร่ชายหนุ่มก็บอกไปตามตรง ไม่คิดว่าเธอจะมารอที่นี่ ช่ออินทนิลถอนใจ นี่ก็อีกเรื่องที่รบกวนสมาธิเธอได้ไม่น้อย แต่เธอเคยเอ่ยปากไปแล้วว่าให้เขามีแฟนได้ตามสบาย แต่ก็อาจจะดีเพราะอณิมามาหาถึงที่เขาคงไม่ต้องมารุ่มร่ามกับเธออีกแล้ว “ช่อขึ้นห้องก่อนนะคะ” เธอพูดเสียงเรียบ ดึงถุงของฝากที่เขาหิ้วอยู่เอามาถือไว้เอง แล้วใช้คีย์การ์ดเปิดลิฟท์ขึ้นข้างบนไปทันที ไม่ได้อยู่รอว่าเหมราชจะคุยอะไรกับแฟนของเขา ห้านาทีต่อมาเธอเปิดประตูเข้ามาในห้องอย่างเหนื่อยอ่อน หรือว่าเธอควรกลับไปอยู่ในที่ของตัวเองดีเหมราชจะได้มีอิสระเต็มที่ เธอแน่ใจว่าเขาไม่ได้มองเธอแบบน้องสาวจากค่ำคืนที่ผ่านมา แต่ถ้าทำแบบนั้นคุณยศสินีมารดาของเขาที่ดีกับเธอมาก ท่านอาจจะไม่สบายใจก็ได้ ช่ออินทนิลจัดการเก็บแยกของที่ซื้อมาเป็นชุดๆ วันนี้เธอจะเอาไปฝากแม่สามีและแวะเข้าร้านเสียหน่อย จากนั้นเธออาบน้ำแต่งตัวใหม่เรียบร้อยเตรียมตัวออกข้างนอก หญิงสาวกำลังจะเปิดประตูห้องออกไป เหมราชก็เข้ามาพอดี เขามองเธอที่อาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ มองของในมือเธอ “ช่อจะไปไหน ไม่พักก่อนเหรอ” “ช่อจะไปหาคุณป้าค่ะ กับเข้าร้านเอาของไปฝากเด็กๆ” เธอตอบน้ำเสียงปกติ ไม่มีแววประชดประชันหรือไม่พอใจที่คนรักของเขามาหา “ให้พี่ไปด้วยไหม รอพี่แปบสิ” “ไม่เป็นไรค่ะพี่เหม ช่อจะไปหลายที่ช่อขับรถไปเองดีกว่า เดี๋ยวถ้าคุณป้าถามถึงช่อจะบอกให้ว่าพี่ขับรถเหนื่อยค่ะ” เธอตอบแล้วเปิดประตูออกไป เหมราชได้แต่มองตามแผ่นหลังของเธอที่เดินห่างออกไปเรื่อยๆ 'พี่ไม่ได้เหนื่อย อย่าคิดเอาเองสิช่อ' เขาคิดในใจ แต่ถ้าช่ออินทนิลอยากมีเวลาส่วนตัวอยู่ตามลำพังเขาก็จะไม่ขัด แต่ก็ไม่พอใจนิดๆ กับปฏิกิริยาของเธอ ช่ออินทนิลไปที่บ้านของเหมราชซึ่งคุณยศสินีมารดาเขาอยู่ที่นั่น เธอได้พบกับอิทธิและศกุนตลา พี่ชายและพี่สะใภ้ของสามีพาลูกเล็กสองคนมาเยี่ยมคุณย่าพอดี "พี่กุนตัวเล็กกี่เดือนแล้วคะ" เธอจับมือเล็กๆ ของเด็กหญิงธนิดา เด็กหญิงวัยแบเบาะนอนมองสิ่งรอบตัวอย่างสนใจ "ครบสี่เดือนพรุ่งนี้แล้วค่ะ ช่อไปฮันนีมูนมาเป็นไงบ้างคะ" ในวันแต่งงานของช่ออินทนิลเธอและอิทธิไม่ได้มาร่วมงานเพราะวันนั้นลูกสองคนไม่สบายพร้อมกัน ต้องยกเลิกการเดินทางกระทันหัน "ก็ดีค่ะพี่กุน" เธอตอบ ส่งยิ้มให้อย่างบอกไม่ถูก ไปฮันนีมูนน่ะดีแต่ไม่ดีที่กลับมาแล้วเจอแฟนของเหมราชมาดักรอ ต่อให้บอกตัวเองว่าเธอและเขาไม่ได้รักกัน ก็อดที่จะรู้สึกไม่ได้ "อาช่อ" น้องธีวิ่งมาหาเธอเมื่อพบอาสะใภ้ เด็กชายวัยสามขวบไปดูปลากับคุณย่ายังสาวมาที่สวนหลังบ้าน "อย่าวิ่งลูก" คุณยศสินีรีบส่งเสียงห้าม กลัวหลานชายจะหกล้ม "สวัสดีค่ะคุณป้า ช่อเอาน้ำพริกปลากุเลามาฝากค่ะ อันนี้ของพี่กุนกับพี่อิทนะคะ มีหม้อแกงเผือกของน้องธีด้วยค่ะ" ช่ออินทนิลจัดของที่เตรียมมา เธอรู้อยู่แล้วว่าพี่ชายพี่สะใภ้ของสามีจะมาจึงเตรียมของมาพร้อมกัน "เรียกแม่สิลูก เดี๋ยวตีเลย" คุณยศสินีมองสะใภ้เล็กอย่างเอ็นดู ไม่ใช่ว่าท่านไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของคู่นี้ยังไม่ดีเท่าควรเป็น แต่ท่านก็หวังว่าความดีในตัวของช่ออินทนิลจะทำให้เหมราชปรับพฤติกรรมให้ดีขึ้นได้ "แล้วตาเหมล่ะลูก ทำไมไม่มาด้วยกัน" "พี่เหมเขาขับรถเหนื่อยค่ะคุณแม่ ช่อจะออกไปร้านด้วยเลยแวะมาหาคุณแม่กับพี่กุนก่อน" ช่ออินทนิลยิ้ม เธออยู่คุยกับแม่สามีและคู่สะใภ้อีกครู่ใหญ่จึงขอตัวกลับ และรับปากว่าเย็นนี้จะมาทานอาหารด้วยกันที่บ้านใหญ่ เธอออกจากบ้านใหญ่แล้วตัดสินใจเลี้ยวรถจอดหน้าคลีนิกแห่งหนึ่ง "ดิฉันอยากมาปรึกษาเรื่องคุมกำเนิดค่ะ" เธอแจ้งความประสงค์ ไม่รู้ว่าระหว่างเธอกับเหมราชจะพลาดพลั้งจนเกินเลยกันวันไหน การคิดเรื่องนี้ไว้ก่อนย่อมดีที่สุด "การคุมกำเนิดมีหลายแบบค่ะ ลูกค้ามีกำหนดระยะเวลาไหมคะ ว่าต้องการคุมนานแค่ไหน" คุณหมอสาวสวยสอบถาม "ดิฉันอยากคุมไว้สักปีนึงน่ะค่ะ แต่ไม่สะดวกทานยาพอจะมีวิธีอื่นไหมคะ" "ถ้าไม่ได้ซีเรียสเรื่องป้องกันโรคทางเพศสัมพันธ์ด้วย หมอแนะนำการฉีดยาคุมค่ะ จะให้ผลเร็วที่สุดถ้าฉีดในช่วงวันที่ 1 ถึง 5 ของการมีประจำเดือนนะคะ" คุณหมอแนะนำ "มีวันที่สองพอดีค่ะหมอ แล้วต้องฉีดทุกกี่เดือนคะ" คืนที่สองที่ค้างที่เพชรบุรีเธอมีประจำเดือนมา นั่นคือเหตุผลที่เธอยังรอดปลอดภัยอยู่ "ฉีดทุกสามเดือนค่ะถ้า 1 ปีก็ฉีด 4 เข็มค่ะ ใกล้ครบกำหนดหมอจะโทรหรือไลน์แจ้งนะคะ คุณลูกค้าไม่ต้องห่วง" หญิงสาวตกลงใจฉีดยาคุมในคลีนิกนั้น ทำให้เธอสบายใจขึ้น ไม่ว่าจะอย่างไรจะไม่มีอีกหนึ่งชีวิตเกิดมารับผลของพ่อแม่แน่นอน เธอออกจากคลีนิกและตรงไปร้านในช่วงบ่าย พบว่าเหมราชมารอเธอที่ห้องทำงาน "ช่อไปไหนมา พี่ตามไปบ้านแม่ แม่บอกว่าช่อออกมาตั้งแต่เที่ยง" สีหน้าเขาบึ้งตึงเมื่อคิดว่าเธออาจจะไปพบใคร หรือว่าที่ช่ออินทนิลไม่หึงหวงเขาเป็นเพราะเธอมีผู้ชายที่รักอยู่แล้ว