ฮันนีมูน

“พี่เหมคะ ช่อคิดว่าเราควรจะตกลงกันใหม่” เธอตัดสินใจพูด ถึงเหมราชจะไม่มีคุณสมบัติสามีที่ดี แต่เขาเคยเป็นพี่ชายที่ดีมาตลอด และความสนิทสนมที่มีกันมานานทำให้เธอกล้าที่จะพูดแรงๆ ใส่เขา โดยที่ชายหนุ่มเองก็ไม่เคยโกรธจริงจัง “ช่อจะตกลงอะไร” เหมราชมองเธออย่างไม่ค่อยไว้ใจ “ช่อเข้าใจค่ะว่าคนบางคนเป็นเพื่อนที่ดี เป็นพี่ที่ดีแต่ไม่เหมาะจะเป็นคู่ชีวิตของใคร ในเวลาหนึ่งปีที่เราจะอยู่ด้วยกันช่ออยากให้เราอยู่กันดีๆ เป็นพี่น้องกันได้ไหมคะ” เธอตัดสินใจพูด เหมราชเหมือนถูกทุบศีรษะจนเห็นดาว ภรรยาที่เพิ่งแต่งงานเมื่อวานขอลดความสัมพันธ์เหลือพี่กับน้อง “ช่อคิดว่าแบบนั้นจะดีเหรอ” เขากัดฟันกรอด “ค่ะ ช่อไม่อยากอยู่ในความสัมพันธ์แบบ toxic relationship ไม่อยากให้หนึ่งปีที่เราอยู่ด้วยกันคือความทรมาน ถ้าพี่อยากจะมีใคร ช่อจะไม่ยุ่งขอแค่อย่าประเจิดประเจ้อก็พอ” เธอคิดว่าแบบนี้ดีที่สุดแล้ว ดีทั้งสองฝ่าย “แล้วเราจะอยู่กันแบบดีๆ คุยกันดีๆ ไม่ต้องประชดประชันไม่ต้องทะเลาะกันใช่ไหม” ตอนแรกเหมราชไม่เห็นด้วย แต่เมื่อคิดอีกทีการถอยหนึ่งก้าว เขาอาจจะมีโอกาสมากขึ้น “ค่ะ” ช่ออินทนิลเสียงใส เหมราชตกลงง่ายกว่าที่คิด 'นั่นคงเพราะเขาไม่ได้รักเธอจริงๆ แบบที่เคยพูด' เธอเก็บความผิดหวังไว้ในใจลึกๆ ว่าไม่ว่าเมื่อไหร่เหมราชก็ไม่เคยมองเธอเป็นคนรัก 'เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว อย่างน้อยหนึ่งปีต่อจากนี้ก็อาจจะเป็นความทรงจำที่ดี' เธอบอกตัวเอง เย็นนั้นช่ออินทนิลและเหมราชแวะไปซื้ออาหารกลับไปทานที่บ้านในซุปเปอร์มาร์เก็ตใกล้บ้าน “ช่อจะกินมันย่างเหรอ” เขาถามเมื่อเธอแวะบูธมันญี่ปุ่นเผาห่อฟรอยด์ มันอะไรหัวเป็นร้อยเขาดูอย่างแปลกใจ “ทำไมมันแพง มันอะไรนี่” “มันญี่ปุ่นค่ะพี่เหม เบนิฮารุกะปลูกที่ญี่ปุ่นจะแพงหน่อย แต่เวลาเผาดีๆ นี่เนื้อออกครีมมี่เลยนะคะ หวานมาก” ช่ออินทนิลอธิบาย เหมราชผู้รู้จักแต่กาแฟ ชิมเป็นแต่กาแฟแต่ไม่รู้เรื่องของหวาน “ถ้าอยากกินหวานๆ ก็มันเชื่อมไง” เขาจำได้ว่าเคยทานมันเชื่อมที่เธอทำให้ครั้งนึง นั่นหวานไม่พอเหรอ ช่ออินทนิลค้อน “ก็วันนี้ช่ออยากกินมันเผา ไม่ใช่มันเชื่อมค่ะแค่หัวละร้อยพี่เหมจ่ายไม่ไหวเหรอ” เหมราชกลอกตาไปมา “เหมาทั้งร้านพี่ก็ไม่มีปัญหาจ้ะ” “อ้าว คุณเหมสวัสดีครับ วันนี้มาดูสินค้าบน shelf เหรอครับ” คนทักคือผู้จัดการซุปเปอร์มาร์เกต เป็นที่รู้กันว่าชายหนุ่มมักจะหาเวลามาเดินดูชั้นวางสินค้าของบริษัทตนเอง ตามห้างร้านต่างๆ โดยมาเหมือนเป็นคนซื้อคนหนึ่ง “เปล่าครับ มาซื้อของเข้าบ้านมากับภรรยาครับ” เขาหันไปคุยกับช่ออินทนิล “ช่อครับ นี่คุณทวิชผจก.ซุปเปอร์ที่นี่จ้ะ เขาสั่งสินค้าของเราสม่ำเสมอ ยอดขายที่นี่ก็ดีมากด้วย” “สวัสดีค่ะ” เธอทักทาย คุณสมบัติข้อหนึ่งของเหมราชคือความจำเขาดีมาก จำชื่อคนแม่นโดยเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับงานของเขา “สวัสดีครับ มีอะไรให้รับใช้หาอะไรไม่เจอแจ้งได้เลยนะครับ” “ขอบคุณค่ะ” เธอตอบตามมารยาท ทวิชและเหมราชคุยกันครู่หนึ่งก่อนที่อีกฝ่ายจะขอตัวไป หญิงสาวเลือกของต่อ เธอรู้สึกว่าพอลดความสัมพันธ์เหลือแค่พี่น้องเขาทำตัวดีขึ้น ความจริงเหมราชอาจจะอึดอัดกับความเป็นคู่หมั้นที่มีมายาวนานก็ได้ พอได้ตกลงกันใหม่บรรยากาศจึงผ่อนคลายมากขึ้น เมื่อคิดถึงตรงนี้ช่ออินทนิลก็เห็นใจเขาขึ้นมา การที่ต้องถูกผูกมัดกับคนที่ไม่ได้รักเขาคงจะไม่มีความสุขเลย แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังส่งเสียเธอแทนแม่มานาน การมีผู้หญิงคนอื่นบนเตียงอาจจะเป็นการหาความสุขส่วนตัวในแบบของเขาก็ได้ การที่เธอต่อว่าว่าเขาไม่ซื่อสัตย์ มั่วผู้หญิง รักสนุก ในตลอดหลายปีที่ผ่านมาก็อาจจะไม่ยุติธรรมกับเขา “ช่อชอบคนแบบไหนเหรอ” เหมราชถามในขณะทานอาหารเย็นด้วยกัน แววตาเธอมีคำถาม เมื่อเขาถามแบบนั้น “ก็เผื่อพี่แนะนำใครที่ตรงสเปคช่อไง ถ้าช่อเป็นน้องสาวพี่ก็อยากให้ช่อไปเจอคนดีๆ” เขาอธิบาย เธอพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะคิด “แบบไหนเหรอคะ ช่อชอบคนตลกค่ะ คุยสนุกแต่ไม่หยาบคาย ชอบทำบุญรักษาศีล ซื่อสัตย์กับครอบครัว ไม่โกหก ไม่ดื่ม รักสัตว์ ชอบทำอาหาร” เธอยิ้มเมื่อพูดถึงตรงนี้ “เป๊ะเลย พี่รู้จัก” เขาพูดขึ้นมา “ใครคะพี่เหม” “พระมหา....ไง คนดังด้วยแต่ช่ออย่าไปสึกพระเลยนะ มันบาป” เขาพูดถึงพระนักเทศน์ชื่อดังซึ่งเป็นที่รู้จักดีของคนไทย และท่านมีสไตล์การเทศน์สอนที่สนุกและมีเสียงหัวเราะอย่างหน้าตาเฉย จากนั้นเขาทำท่ากลั้นหัวเราะอย่างอดไม่ได้ “พี่เหม !....” เช้าวันรุ่งขึ้นเหมราชและช่ออินทนิลเดินทางไปที่เพชรบุรี จุดหมายคือบ้านของคุณยายที่หญิงสาวได้รับเป็นมรดก ลักษณะเป็นเรือนไทยตั้งริมแม่น้ำเพชรบุรี เป็นเรือนไม้ทรงไทยมีใต้ถุน ทรงสอบ หลังคาจั่วทรงจอมแห มีเรือนประธานและเรือนบริวารปลูกชิดกันจนเหมือนเรือนแฝดมีห้องนอนสองห้อง บริเวณชานบ้านเป็นที่โล่งซึ่งตกแต่งเป็นส่วนรับแขกและนั่งพักผ่อนของสมาชิกในครอบครัว ปัจจุบันบ้านนี้ตั้งแต่คุณยายของเธอเสียไป ก็มีคนเก่าแก่ซึ่งเป็นคนของคุณยายสมัยที่ยังทำขนมไทยส่งขายอยู่ดูแลบ้านสองคน ในตอนนี้ที่ไม่ได้ทำขนมขายแล้วช่ออินทนิลจึงจ้างสองคุณป้าให้ดูแลบ้านรับเงินเดือนจากเธอแทน “หนูช่อ คุณเหม” นวลวรรณออกมาต้อนรับ หนุ่มสาวพนมมือไหว้สวัสดี ช่ออินทนิลสนิทใจกับสองคุณป้า รักและเคารพเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง ผิดกับมารดาที่มักจะไม่ชอบทุกอย่างของที่นี่ เคยยุให้เธอขายบ้านที่นี่หลายครั้งในตอนที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ “สวัสดีค่ะป้านวล” หญิงสาวทักทาย “แล้วป้าตาล่ะคะ” เธอถามถึงนางนวลตา น้องสาวนวลวรรณ เธอทั้งสองคนไม่ได้แต่งงานอยู่กับคุณยายของเธอตั้งแต่รุ่นสาวจนถึงตอนที่ท่านเสียชีวิต “สวัสดีครับป้านวล มีขนมอะไรไหมครับวันนี้” เหมราชกล่าวอย่างคุ้นเคยดี “สวัสดีค่ะ เพิ่งมากันเหนื่อยๆ รับน้ำลอยดอกมะลิก่อนค่ะ” ป้านวลส่งน้ำลอยดอกมะลิเย็นเจี๊ยบในขันเล็กให้หนุ่มสาวรับไป ที่นี่ยังคงวิถีเก่าๆ เท่าที่ทำได้และรับความเจริญใหม่ๆ เข้ามาปรับให้สะดวกสบายขึ้น