ตอนที่ 3 ไม่คาดคิด

"ถ้าจะกากขนาดนั้น อย่ามาเป็นพี่กูเลย" พีทพึมพำออกมา พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา แต่มันก็ทำให้คนตัวเล็กถึงกับขมวดคิ้วมุ่นขึ้น "ฮะ? เมื่อกี้พูดว่าไงนะ" เธอเอียงคอให้เพื่อนสนิท เพื่อถามถึงคำพูดของมัน แต่แทนที่เพื่อนสนิทของเธอจะอธิบาย มันกลับยักไหล่ให้เสียอย่างนั้น "ช่างเหอะ..." พีทเอ่ย พร้อมกับดันหลังของเธอให้ข้ามทางม้าลายหน้าคณะวิศวะ แต่ก็ไม่วายยังบ่นพึมพำขึ้นมาเสียงแผ่วอีกหนึ่งประโยค "ชาตินี้มันจะได้เย็บเขาก่อนไหม แม่งอย่างกาก แบบนี้คงต้องกระตุ้นหน่อยแล้ว" "แกบ่นอะไร" เธอเองก็ยังไม่เข้าใจที่เพื่อนกำลังพูด แต่มันกลับยิ่งพูดให้เธองงหนักขึ้นไปอีก "เปล่า พอดีมีคนปากแข็ง ปากหนัก ฉันอยากดัดสันดานมันหน่อย" "หือ?" แล้วมันเกี่ยวอะไรที่พีทต้องอมยิ้มแล้วมองหน้าเธอด้วย "เธอไม่ต้องสนใจหรอก อยู่สวยๆ ใช้ชีวิตไปก็พอ ถ้ามันทนไม่ไหวคงอกแตกตายเองแหละ" พีทเอ่ยไปแบบนั้น พร้อมกับดันแผ่นหลังเล็กให้รีบเดินข้ามถนนไป โดยที่เธอไม่อาจรู้ว่ามีใครบางคนกำลังแอบมองอยู่ในที่ไกลๆ เวลา 12.10 นาที @ตึกรวม เลต... วันนี้อาจารย์สอนเลตไปสิบนาที ปกติวิชาเรียนที่เรียนรวมกับคณะอื่น อาจารย์มักจะเลิกคลาสเรียนเร็วอยู่เสมอ แต่ช่วงนี้อยู่ในช่วงเพิ่งเปิดภาคเรียนที่ 1 อาจารย์จึงสอนเลตไปเล็กน้อย เธอเองก็ไม่ได้มีปัญหากับการที่อาจารย์สอนคลาสเลตไป แต่มันติดในช่วงเที่ยงนี่สิ เพราะคณะอื่นที่เรียนตึกเดียวกับเธอ มักจะปล่อยในช่วงเที่ยงเช่นเดียวกัน นักศึกษาแต่ละคนต่างก็กรูไปรอกันบริเวณหน้าตัวลิฟต์กันเต็มไปหมด ส่วนเธอไม่ได้อยากไปแย่งใครลงลิฟต์ เลยได้แต่ถอยออกมา รอให้นักศึกษาที่อยู่บริเวณหน้าตัวลิฟต์เบาบางลงก่อน ถ้าไม่ติดว่าเธอมีเรียนชั้น 6 เธอเดินลงบันไดไปแล้ว เพราะไม่อยากรอสักเท่าไร นักศึกษาที่เรียนตึกรวม ยังมีชั้นอื่นๆ รวมอยู่ด้วย มันจึงทำให้การรอลิฟต์เป็นอะไรที่เสียเวลามากสำหรับเธอ อยากจะลงบันไดไปด้วยซ้ำ แต่วันนี้เธอใส่กระโปรงทรงเอสั้น มันค่อนข้างจะแคบเอาเรื่อง การลงบันไดก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีนัก คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่ก็ยอมยืนรอลิฟต์อยู่ดี และด้านหน้าเธอคือสาวสองคนที่เพิ่งจะเข้าเรียนวิชารวมห้องเดียวกับเธอเมื่อครู่ คนที่เหลือลงกันไปหมดแล้ว บนชั้นนี้จึงเหลือเราอยู่แค่สามคนเท่านั้น เธอไม่ได้ตั้งใจจะยืนฟังบทสนทนาของสาวๆ พวกนี้ แต่เธอยืนอยู่ข้างหลังพวกเธอ มันเลยได้ยินไปโดยปริยาย "แกเห็นปะ เมื่อตอนเช้ารุ่นพี่วิศวะ ขึ้นมาเรียนตึกรวมด้วยนะ" คำว่า 'รุ่นพี่วิศวะ' ทำคนตัวเล็กที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ ถึงกับชะงักตัวไป อย่างที่บอกไปเธอไม่ได้อคติกับคณะ แต่เธอไม่อยากเจอใครบางคน "อ้าวจริงเหรอ ปกติคณะวิศวะไม่ค่อยมาเรียนตึกนี้กันนี่นา" ปกติคณะวิศวะมักจะไม่ค่อยขึ้นมาเรียนตึกรวม ยิ่งเป็นพวกรุ่นพี่ก็ยิ่งเป็นไปได้ยากที่จะขึ้นมาเรียนบนตึกนี้ แต่... "ได้ข่าวว่า ทางคณะจะปรับปรุงห้องเรียนน่ะ พวกรุ่นพี่บางสาขาเลยต้องมาเรียนที่ตึกนี้ชั่วคราว" สาวอีกคนเอ่ยขึ้น และนั่นก็ยิ่งทำคนตัวเล็กต้องเม้มปากของตัวเอง มันจะไม่อะไรเลยนะ ถ้าวิชาเลือกของเธอในแต่ละวัน ต้องเรียนบนตึกรวมนี้ แต่อาจจะไม่ใช่รุ่นพี่ปี 3 สาขาของใครคนนั้นหรอก แบบนั้นมันโคตรจะบังเอิญเลย ระหว่างเธอกับเขาจะไม่มีวันเดินทางมาพบกัน เรามันแค่เส้นขนานที่ไม่มีวันมาบรรจบกัน เพราะเธอกำหนดมาแล้ว! ใครไม่กำหนด แต่เธอกำหนดเอง "แล้วรู้ปะว่ารุ่นพี่ปีไหน" คำถามของเพื่อนของอีกฝ่ายดังขึ้น และนั่นก็ทำให้คนตัวเล็กถึงกับหูกระดิก ได้แต่แอบฟังเงียบๆ "เหมือนจะเป็นรุ่นพี่ปี 3 นะ แต่ไม่รู้ว่าสาขาอะไร เพราะยังไม่เจอรุ่นพี่ที่คุ้นหน้าคุ้นตาเลย" ปี 3 ไม่ได้มีแค่สาขาเดียวสักหน่อย อย่างน้อยมันก็ทำให้คนตัวเล็กโล่งใจไปได้เปลาะหนึ่ง แต่... ถ้าหากเราต้องเจอกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอก็มั่นใจว่าเขา (อาจจะ) จำใบหน้าของเธอไม่ได้เพราะใบหน้าของเธอก็ไม่ใช่สาวมัธยมปลายอีกต่อไป เธอโตขึ้นเยอะมากๆ เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนพอสมควร ก็นานเสียขนาดนั้นเขาคงจำเธอไม่ได้แล้วละมั้ง ถ้าเผลอเจอเขาใต้ตึก หรือตรงไหน เธอคงจะรีบวิ่งสี่คูณร้อยจนเขาไม่ทันจะได้เห็นหน้าเธอเลยเหอะ "ใครจะไปอยากเจอ..." เธอบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆ เราสองคนเจอกันบนป้ายไวนิลหน้าคณะเขาก็พอเหอะ ถ้าเจอกันแบบซึ่งๆ หน้าก็อาจจะยัง... ตึ๊ง!! เสียงของลิฟต์ดังขึ้นในชั้นของเธอ ซึ่งตึกรวมมีทั้งหมด 7 ชั้น และตัวลิฟต์มันก็เลื่อนลงมาจากชั้นบน ก่อนที่ประตูลิฟต์สีเงินจะเปิดออกมา คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นมองเข้าไปในตัวลิฟต์ก็พบว่ามันว่างเปล่า ไร้ซึ่งผู้คนในนั้น เธอไม่ได้คิดอะไรต่อจากนั้น ทำเพียงก้าวเข้าไปในตัวลิฟต์ตามสาวๆ อีกสองคนเข้าไป ก่อนที่ตัวลิฟต์จะค่อยๆ เลื่อนลงจากชั้น 6 ที่เธออยู่ และไม่ทันที่ตัวลิฟต์จะเลื่อนลงชั้นล่างสุด แต่มันกลับกะพริบค้างไว้ที่ชั้น 4 ตึ๊ง! ‘Floor 4‘ อาจมีใครบางคนกดลิฟต์ไว้ที่ชั้น 4 เมื่อคิดได้แบบนั้นคนตัวเล็กจึงขยับตัวไปอยู่ชิดกับผนังอีกฝั่ง เพื่อให้มีพื้นที่สำหรับคนที่กำลังจะเข้ามา ประตูลิฟต์สีเงินค่อยๆ เปิดออก และเป็นจังหวะเดียวกับที่คนตัวเล็กเผลอเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่อยู่ตรงหน้าลิฟต์ที่เปิดออก กึก! วินาทีนั้นราวกับเวลาหยุดเดินไป ในตอนที่เธอ 'เห็นใบหน้า' ของใครบางคน... ใครบางคนที่เธอควรเจอหน้าเขาแค่เพียงในป้ายไวนิลหน้าคณะวิศวะ แต่ ณ วินาทีนี้เธอกลับเจอเขาตัวเป็นๆ อยู่ตรงหน้าลิฟต์ตรงหน้า และเป็นจังหวะเดียวกับที่คนตัวใหญ่เผลอหันมาสบตาเธอในเสี้ยววินาทีนั้น