บทนำ 2

"ก็ยืนกันอยู่แค่นี้ ก็ต้องพูดกับเธอดิวะ" เขาทำราวกับว่า 'พูดกับคนโง่' อย่างเธอ เพราะใบหน้าของเขามันแสดงออกอย่างนั้นนี่แหละ แต่คำพูดเขามันก็ชัดเจนแล้วสินะ ว่าคนที่ให้ถุงเธอคือ เขา ไม่ใช่รุ่นพี่คนอื่นอย่างที่เธอคิด แล้วผู้ชายในโรงเรียนของเธอมีนับพันคน แต่ทำไม!! คนที่จีบเธอกลับเป็น 'รุ่นพี่หัวโจก' ของโรงเรียนได้เนี่ย! อีกทั้งเขายังเป็นพี่ชายเพื่อนสนิทของเธออย่าง 'พีท' ด้วย ซึ่งนิสัยของพีทมันแตกต่างกับเขาแบบไม่ทิ้งฝุ่น "พี่คือคนที่ส่งจดหมายมาให้เราเหรอ" คนตัวเล็กโพล่งถามอีกฝ่ายไป แต่แทนที่เขาจะตอบกลับมาใช่ หรือไม่ใช่กลับกระดิกนิ้วชี้ให้เธอเดินเข้าไปหาเขา "เดินมานี่..." ใบหน้าหล่อนั้น ทำหน้าดุราวกับเธอไม่เชื่อฟังคำสั่งเขาเสียอย่างนั้น "อ่า คือว่าชา..." เธอเม้มปาก ฝ่ามือเผลอกำกระโปรงอย่างห้ามไม่อยู่ เธอประหม่าไปหมด เพราะคนตรงหน้าเป็นคนที่เธอไม่คาดคิดมาก่อน เขาดูตัวใหญ่มาก... ยิ่งเขายืนห่างกันไม่มากเท่าไร ก็สามารถเห็นได้ถึงสรีระทางร่างกายที่ต่างกัน "มานี่ หรือให้ต้องเดินไปหาวะ..." เขาจิปากราวกับขัดใจ เมื่อเธอไม่ยอมเดินเข้าไปหา และก่อนที่เขาจะเดินเข้ามาใกล้กัน คนตัวเล็กกลับเอ่ยออกไปในทันที "แม่ไม่ให้มีแฟนค่ะ หนูยังเรียนอยู่ คงเป็นแฟนรุ่นพี่ไม่ได้ ขอโทษด้วยนะคะ" กึก! เธอรับรู้ได้ว่าฝ่าเท้าของฝ่ายที่กำลังจะก้าวเดินมาทางนี้ชะงักค้างไป ส่วนตัวเธอนั้นพลันหลุบสายตามองพื้น ราวกับไม่อยากสบตากับเขา ฝ่ามือของเธอชื้นเหงื่อไปหมด ทั้งประหม่า ตื่นเต้น และไม่รู้ว่าต้องทำตัวยังไง เธอไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน และเขาก็ทำราวกับรับรู้ ว่าเธอคิดยังไงในตอนนี้ "กลัวเหรอ?" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงผะแผ่ว "..." คนตัวเล็กเม้มปากแน่นขึ้น ก่อนจะทำใจดีสู้เสือ โดยการเงยหน้าขึ้นไปมองเขา คนตัวสูงยังคงยืนอยู่ที่เดิม ใบหน้าเขาราบเรียบจนเธอไม่สามารถประมวลผลได้เลย ว่าอีกฝ่ายคิดอะไรอยู่ "ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย กลัวจะโดนผมต่อยเหรอ" "..." อืม... กลัว ถ้าโดนหมัดเขาต่อย เธอคงคอหักแน่ กล้ามใหญ่ขนาดนั้น อีกอย่าง ใครบ้างจะไม่กลัวคนอย่างเขา ขาใหญ่เสียขนาดนี้ "แล้วนั่น ทำหน้าอย่างกับคนผิดหวังที่เป็นผม" "..." เธอไม่ได้คาดหวังว่าจะเป็นเขานี่นา... ไม่ใช่ว่าเขาหน้าตาไม่ดี แต่เธอมีแฟนตอนนี้ไม่ได้ เธอยังเรียนไม่จบมัธยมเลยด้วยซ้ำ "ทำไมเหรอ? คิดว่าเป็นแฟนคนอย่างฉันแล้วจะไม่มีอนาคตหรือไง" เขาเลิกคิ้วขึ้น พลางเอียงคอถาม ราวกับข้องใจกัน และตอนนี้เธอรับรู้ได้ถึงใบหน้าที่เริ่มจะบึ้งตึงของอีกฝ่าย ต่อให้เขาเป็นนักเลงจริง แต่ตอนคุยกันเขาแทบจะไม่ได้พูดจาเสียงดัง หรือตะคอกใส่เธอแม้แต่น้อย เป็นน้ำเสียงโทนเย็นๆ ราวกับน้ำตก ซึ่งตัดกับนิสัยที่ดูเหมือนจะใจร้อนของเขา "อ่า คือเปล่า..." ไม่มีอนาคตคงใช้กับเขาไม่ได้ เพราะครอบครัวเขาเป็นผู้บริจาครายใหญ่ให้แก่โรงเรียนทุกปี ถือได้ว่าเป็นหุ้นส่วนกับโรงเรียนด้วยซ้ำ แต่เขากลับเป็นวัยรุ่นใจร้อนนี่สิ "เปล่า? แล้ว? แม่ไม่ให้มีแฟนนี่ข้ออ้างหรือเปล่า ไม่ชอบผมก็พูดมาตรงๆ ได้" ใครจะไปกล้า หน้าเขามันโหดขนาดนี้ เผลอพูดไปก็โดนต่อยสิ แต่เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กออกอาการเลิ่กลั่ก เขาก็ถอนหายใจออกมาก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ก็รู้อยู่แล้วว่าเธอคงไม่ชอบผมหรอก…” เขาก็ไม่ได้หวังจะเป็นแฟนเธอตั้งแต่แรก แต่ไม่คิดว่าจะโดนอีกฝ่ายปฏิเสธกันแรงขนาดนี้ เขามองหน้าเธออีกครั้ง ก่อนจะทำท่าทางเหมือนจะเดินเข้ามาหากัน จนเธอต้องออกปาก พร้อมกับยื่นมือไปข้างหน้า เพื่อห้ามปรามไม่ให้อีกฝ่ายเดินมาใกล้... เธอกลัวโดนเขาต่อย! "พี่อย่าเดินมาใกล้ชานะ... แม่ชาไม่ให้มีแฟนจริงๆ ชายังเรียนไม่จบมัธยมเลย แม่บอกให้มีแฟนหลังเรียนจบ..." เธอไม่ได้อ้างแม่สักหน่อย แต่แม่เธอให้มีแฟนได้ตอนจบมัธยม ตอนนี้เธอยังเด็กเกินไปสำหรับเรื่องพวกนี้ "แล้วจบมัธยมมีแฟนได้? หรือตอนนี้มีได้แล้ว แต่ไม่ใช่คนอย่างผม?" เขายังคงใช้น้ำเสียงราบเรียบถามกัน ราวกับไม่พอใจที่โดนเธอปฏิเสธแบบนี้ ก็คงเคืองอยู่หรอก ยิ่งไม่ค่อยโดนปฏิเสธ แต่โดนเธอปฏิเสธคนแรกแบบนี้ เขาคงเสียหน้าไม่น้อย "แม่ไม่ให้มีแฟนจริงๆ ค่ะ เรายังเด็ก ตอนนี้พี่เลิกชอบเราก่อนได้ไหม..." ตอนนี้เธอมีแฟนไม่ได้ ไม่ใช่แค่กับเขา แต่กับผู้ชายคนอื่น มันก็ไม่ใช่เรื่องที่เหมาะสมในวัยนี้ "อืม ก็ได้... ก็ไม่ได้มาขอเป็นแฟนสักหน่อย รู้ตัวดีว่าเธอคงไม่ชอบผมหรอก คนอย่างผมมันไม่เหมาะจะเป็นแฟนใครเขาได้หรอก" เขากระดกลิ้น พลางเอียงคอราวกับคำพูดเธอไม่เข้าหูเขา อีกทั้งยังตัดพ้อตัวเองด้วย เขาก็ไม่ได้จะจีบคนตรงหน้า… เขารู้ตัวเองดีว่าไม่เหมาะสมกับเธอเลยสักนิด แต่เมื่อคนตัวเล็กดันพูดไม่เข้าหู ก็ทำเขาถึงกับหน้าตึงขึ้นมา… แม่ห้ามมีแฟน? หรือ เธอแค่ไม่ชอบเขากันแน่… นี่ก็ไม่ได้หวังจะคบเธอปะ แค่อยากเห็นหน้าสักครั้งแบบใกล้ๆ ก่อนจบมัธยมศึกษา มันก็แค่พอปปีเลิฟในวัยเรียนเท่านั้น แต่พอปปีเลิฟดันปฏิเสธเขาแบบไม่ไยดีเลยเหอะ! ห้ามมีแฟน ก็อย่าให้เห็นว่าควงใครก็แล้วกัน นักเลงแบบเขายอมเสียหน้าไม่ได้… “ไม่ต้องกลัว ผมไม่จีบคุณหรอก… หลังจากนี้ก็ไม่คิดจะจีบอีกแล้ว ไม่ต้องทำหน้าจะร้องขนาดนั้นก็ได้” เขาจ้องหน้าพลางบ่นพึมพำ ใบหน้าของเขาดูตึงขึ้นเสียมากกว่าเก่า จนเธอได้แต่ลอบสูดลมหายใจเข้าปอดหนักๆ ตอนนี้เธอเหมือนกับคนที่กำลังมีเรื่องกับเขายังไงอย่างนั้น เธอตัวแข็งทื่อ เมื่อร่างสูงของเขาเดินเข้ามาใกล้กันอย่างเชื่องช้า และราวกับโดนแช่แข็งเมื่อแขนขาของเธอแทบจะก้าวไม่ออก จวบจนร่างสูงใหญ่นั้น ยืนอยู่ตรงหน้าของเธอ ระยะห่างของเรา ห่างเพียงแค่เอื้อมมือเท่านั้น... ในตอนนี้ที่เธอเห็นใบหน้าหล่อเขาแบบชัดเจน อีกทั้งยังเห็นความแตกต่างระหว่างส่วนสูง และมัดกล้ามที่ใหญ่ของเขา "...." คนตัวเล็กเงยหน้ามองเขา ก็พบว่าใบหน้าของเขานั้นหลุบมองเธอที่ตัวเตี้ยกว่า สีหน้าเขามันนิ่งเรียบ และมาพร้อมกับน้ำเสียงทุ้มต่ำ... "งั้นอย่าให้เห็นว่ามีแฟนนะ ไม่งั้นจะได้เห็นดีกัน เจอที่ไหนฉันจะต่อย (มัน) ที่นั่น..." น้ำเสียงของเขามันแผ่วเบา แต่คำพูดที่เปล่งออกมา ทำเธอถึงกับขนลุกซู่ไปหมด "อึก...!!" คนตัวเล็กเผลอกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เขาพูดคำแบบนี้ ทั้งที่ทำหน้าเรียบได้ขนาดนี้ และไม่ทันที่เธอจะได้เอ่ยคำพูดใดๆ ต่อ เขากลับพูดต่อ "แล้วอีกอย่าง อย่าให้เจอ... ตอนเรียนมหา’ลัยล่ะ เพราะฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่..." เขาไม่ได้พูดประโยคหลัง แต่กลับยกกำหมัดของตัวเองขึ้น และวินาทีนั้นที่ทำคนตัวเล็กถึงกับหลับตาแน่น เตรียมรับแรงกระแทกที่คิดว่าเขาคงต่อยลงบนหน้าเธอเพราะความโกรธแน่ๆ แต่กลับเป็นเพียงการแตะหมัดลงบนแก้มนิ่มของเธอเพียงแผ่วเบาเท่านั้น ก่อนที่เขาจะผละออก และเดินหันหลังให้เธอ... คนตัวเล็กลืมตาขึ้นก็พบเพียงความว่างเปล่าตรงหน้า เขาเดินจากไปแล้ว... แต่คำพูดของเขานี่คือคำขู่หรือเปล่า อ่า... นี่เธอ โดนหมายหัวจากรุ่นพี่หัวโจก อย่าง 'เฮียบิ๊ก' เหรอ!! จากคนที่เขาแอบชอบ สู่คู่กรณีอย่างเป็นทางการ...