ตอนที่ 1 เดือนคณะวิศวะ

หลายปีผ่านไป @ปัจจุบัน อดีตก็ปล่อยให้มันเป็นเพียงอดีต เธอไม่ได้ยึดติดกับสิ่งที่ผ่านมาแล้ว ตอนนี้เธอเรียนอยู่ในมหา’ลัยชั้นนำของประเทศ ขึ้นชั้นปีที่ 2 ที่แทบจะไม่มีเรื่องวุ่นวายกับชีวิต เธอใช้ชีวิตเต็มที่ในรั้วมหา’ลัย ณ ตอนนี้เธอเป็นผู้ใหญ่ขึ้น ตัวสูงขึ้นนิดหน่อย หน้าตาจากวัย teen ในวันนั้น สู่สาวแรกแย้มในวันนี้ คนตัวเล็กมองดูเวลาในโทรศัพท์ก็พบว่ามันเกือบจะเก้าโมงเช้าแล้วเหลืออีกสิบห้านาที และเธอมีเรียนในช่วงเก้าโมงเสียด้วย ว่าแล้วก็รีบสาวเท้าเล็กๆ ของเธอไปตามทางเดิน คณะบริหารของเธออยู่ถัดจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ ต่อให้ไม่อยากเดินเฉียดเข้าไปใกล้คณะนั้นมากแค่ไหน แต่สถานการณ์ในแต่ละวันก็ต้องทำให้เธอต้องเดินผ่าน 'หน้าคณะ' ที่ไม่อยากหันไปมอง... ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบคณะวิศวะ แต่มี 'คน' ที่เธอไม่อยากเจอด้วย ตลอดระยะเวลา 1 ปีเต็มที่เธอใช้ชีวิตแบบไร้ตัวตนในมหา’ลัย เพราะไม่อยากให้ 'เขา' รู้ว่าเธอเรียนมหา’ลัยเดียวกับเขา 'และอย่าให้เจอในมหา’ลัย ไม่งั้นฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่' คำพูดเหล่านี้มักจะสะท้อนในหูของเธออยู่เสมอเมื่อเดินผ่านหน้าคณะวิศวะ เธอไม่ได้คาดหวังว่าเราจะได้เจอกันอีกด้วยซ้ำ แต่ใครจะไปคิดว่า 'รุ่นพี่หัวโจก' ในวันนั้นจะกลายมาเป็นรุ่นพี่ในรั้วมหา’ลัยเดียวกับเธอ อีกทั้งเขายังเป็นถึงตัวท็อปเดือนคณะวิศวะ ที่ขึ้นรูปบนป้ายหน้าคณะ ครั้งแรกที่เธอเห็นก็คิดว่าคนที่หน้าคล้ายด้วยซ้ำ แต่เมื่อได้ยินสาวๆ ทั่วมหา’ลัยพูดถึง 'เฮียบิ๊ก' เธอเองก็มั่นใจเสียเดี๋ยวนั้นว่า 'เฮียบิ๊ก' ที่สาวๆ ต่างพูดถึง คือ 'บิ๊ก' คนเดียวกับที่เธอสลัดรักเพราะเขาเป็นอันธพาลในช่วงวัยมัธยม เฮียบิ๊กยังไม่รู้ว่าเธอเรียนมหา’ลัยเดียวกับเขา เพราะเราทั้งสองคนไม่เคยเจอกัน เธอหลีกเลี่ยงสถานการณ์ที่จะทำให้เจอเขาแบบ 100% อีกทั้ง 'น้องชาย' ของเขาซึ่งเป็นเพื่อนกับเธอในช่วงมัธยม คนตัวเล็กยังขอร้องให้ 'พีท' ห้ามบอกเรื่องเกี่ยวกับเธอให้พี่ชายของพีทรู้ ซึ่งพีทก็รับปากกับเธอมาโดยดี และตอนนี้เธอก็ต้องทำเพียงไร้ตัวตนอยู่ในรั้วมหา’ลัยนี้ต่อไป ห้ามให้เฮียบิ๊กรู้ก็คงเพียงพอสำหรับเธอ ในช่วงแปดโมงกว่าๆ นักศึกษาค่อนข้างหนาแน่นเอาเรื่อง เธอคิดจะเลี่ยงเดินไปยังหน้าคณะวิศวะ แต่ถ้าเดินไปยังหลังคณะศิลปศาสตร์เธอคิดว่าอาจจะขึ้นเรียนในคาบแรกไม่ทันอย่างแน่นอน "เอาหน่อยละกัน ไม่ใช่ว่าจะบังเอิญเจอกันได้ง่ายๆ สักหน่อย" เธอพึมพำกับตัวเอง คณะวิศวะมีนักศึกษาเป็นพันคน เธอคงไม่บังเอิญเจอเฮียบิ๊กหรอกมั้ง ได้ข่าวว่าพวก 'ปีสาม' มักจะไม่ค่อยเข้าเรียนด้วยซ้ำ การเจอกันระหว่างเราทั้งคู่มีเพียง 1 เปอร์เซ็นต์เท่านั้น ถ้าเจอกันอีกคงเป็นพรหมลิขิตแล้วละ :( คนตัวเล็กส่ายหน้าเบาๆ ให้กับความคิดในหัวของตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจที่จะเดินผ่านหน้าคณะวิศวะเพื่อจะได้เข้าเรียนทันในคาบแรกของวิชาเรียนรวม สายตาของเธอไม่อยากมอง 'ป้าย' หน้าคณะนี้ด้วยซ้ำ เพราะมันเป็นรูปหน้าหล่อๆ ของเฮียบิ๊ก ที่เด่นสง่าอยู่กลางป้าย ต่อให้ไม่อยากจะยอมรับความจริง แต่ใบหน้าของเขามันดูดีมากจริงๆ ยิ่งอยู่บนป้ายก็ยิ่งโดดเด่น ต่อให้เราไม่เคยเจอกัน แต่ชื่อเสียงของเขามันก็โด่งดังในวงสนทนาของผู้หญิง เพราะเธอได้ยินข่าวแว่วๆ จากสาวในคณะว่าเขามัน 'เสือซุ่มเงียบ' เธอเองก็ไม่รู้ความหมายว่าเสือซุ่มเงียบของเขาคืออะไร เขาจะเป็นเสือ สิงห์ กระทิง หรืออะไรก็เรื่องของเขา ขอแค่เราสองคนอย่าเพิ่งเจอกันเลย เธอยังไม่พร้อมรับแรงกระแทก หรือแรงต่อยจากเขา เธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ไม่ได้มีพิษมีภัย ต่างกับเขาที่ดูตัวใหญ่ ใบหน้าดุๆ นี่ขนาดเธอมองดูรูปเขาบนป้าย เฮียบิ๊กยังดูหน้าดุ และเหมือนกำลังจะพุ่งมาต่อยเธอตลอดเวลา "จิ! ขนาดในรูปยังดูดุเหมือนจะเข้ามาต่อยนั่นแหละ ถ้าเจอตัวจริง นี่ไม่เข้ามาต่อยฉันเลยเหรอ" เธอเองอดที่จะเบะปากใส่รูปหล่อๆ ของเขาไม่ได้ ต่อหน้าเธอคงไม่กล้าเบะปาก หรือแลบลิ้นปลิ้นตาใส่เขาอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้เธอกำลังทำมันใส่รูปของเขา อย่างน้อยก็ขอหน่อยเถอะ หมั่นไส้เขา กล้าดียังไงมาทำให้เธอหลอนกับคำพูดของเขาขนาดนั้น ถ้าเธอเป็นหมาก็ขอยกขาฉี่ใส่เสาที่ขึ้นรูปเขาหน่อยเถอะ ในขณะที่เธอกำลังปั้นหน้าปั้นตาใส่ป้ายอยู่ตรงหน้าคณะวิศวะ จู่ๆ กลับมีเสียงหนึ่งเข้ามากระซิบข้างหูของเธอ "ทำหน้าทำตาอะไรขนาดนั้น ระวังมันทะลุออกมาต่อยนะ" "อะ!" เสียงนั้นทำคนตัวเล็กถึงกับสะดุ้งโหยง พร้อมกับกระโดดถอยห่างจากบุคคลที่เข้ามากระซิบข้างหูกัน เมื่อตั้งสติได้ก็รีบหันหน้าไปหาทางนั้นทันที และพบว่าคนที่เข้ามากระซิบเมื่อครู่ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเพื่อนสนิทของเธออย่าง 'พีท' และตอนนี้มันกำลังกลั้นขำกับสีหน้าตื่นๆ ของเธอ "ตกใจเหรอ" ร่างสูงของเขาเอ่ยถามกัน พร้อมกับเสียงหัวเราะที่เล็ดลอดเข้ามาในใบหูของเธอ คนตัวเล็กเห็นแบบนั้นก็รีบปรี่เข้าไปตีแขนของพีทแรงๆ โทษฐานทำให้เธอแทบจะหัวใจหยุดเต้น "ไอ้บ้าพีท ตกใจหมดเลย" เธอตีแขนใส่มัน แต่แทนที่อีกฝ่ายจะสำนึก มันกลับหัวเราะราวกับชอบใจที่ได้แกล้งกัน นี่ถ้าไม่ติดว่ามันเป็นเพื่อนสนิท เธอสาบานว่าจะกระโดดขาหน้าเตะให้หายแค้นแน่ "ก็ตั้งใจให้เธอตกใจ ไม่งั้นฉันจะมาแบบเงียบๆ เหรอ" พีทเป็นน้องชายแท้ๆ ของคนที่เธอกำลังหลบหน้าหลบตามาเป็นปี ต่อให้ทั้งคู่เป็นพี่น้องกัน แต่ใบหน้าของทั้งคู่ไม่ได้คล้ายแม้แต่นิดเดียว เพราะพีทจะออกไปทางใบหน้าที่ดูอ่อนหวานกว่า ดูเป็นมิตรมากกว่า ส่วนคนที่อยู่ในป้าย... ใช้คำว่าใบหน้า 'นักเลง' ได้เปลืองมาก สาวๆ ส่วนใหญ่บอกว่าคนที่อยู่ในป้ายมันดูกร้าวใจ เหมือนชายฉกรรจ์ แต่สำหรับเธอ... เฮียบิ๊ก คือ ผู้ชายที่เธอไม่คิดจะเดินเฉียดเข้าไปใกล้แม้แต่น้อย ใครจะอยากโผล่หน้าไปให้เขา 'ต่อย' ตาแตกกันล่ะ "ถ้าฉันหัวใจวายตายขึ้นมาจะทำยังไง" เธอเบะปากใส่เพื่อนชายไป พร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา แต่เพื่อนชายของเธอกลับพึมพำเสียงแผ่วขึ้นมาต่อจากนั้น "ถ้าเธอตายขึ้นมา ฉันนี่สิจะเป็นรายต่อไป กูโดนคนคณะนี้ฆ่าหมกป่าแน่"