แสงแดดช่วงสายสาดลอดผ้าม่านเข้ามาจนทั่วห้อง พิชชาขยับตัวเล็กน้อยความเพลียยังเกาะกุมทั่วกาย ร่างเล็กหนักอึ้งราวกับไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้น เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้นเห็นเพียงเพดานสีขาวและกลิ่นหอมอุ่นๆ ของใครบางคนที่ยังติดอยู่รอบกาย
เธอหันไปข้างๆ ปริญญ์นั่งพิงหัวเตียงอยู่แล้ว ชุดคลุมอาบน้ำสีเข้มคลุมกายไว้หลวมๆ แก้วกาแฟร้อนในมือทำให้เขาดูสงบและน่าเกรงขามมากกว่าจะเป็นผู้ชายที่เพิ่งพรากแรงกายแรงใจจากเธอไปทั้งคืน
พิชชารีบคว้าผ้าห่มขึ้นมากอดแน่น ใบหน้าแดงร้อนด้วยทั้งความเขินและความอับอายที่ท่วมท้น พยายามไม่สบตาเขาแต่ก็รู้สึกถึงสายตาคมที่กำลังจับจ้องมาที่เธอไม่วาง
“ตื่นแล้วเหรอ”
เสียงทุ้มพร่าทักขึ้นเรียบง่าย แต่กลับทำให้หัวใจเธอสะดุ้งแรง
“ฉัน…ตื่นแล้วค่ะ”
เธอตอบเสียงแผ่ว มือยังคงกอดผ้าห่มแน่นเหมือนเป็นเกราะกำบังสุดท้าย
ปริญญ์วางแก้วลงบนโต๊ะข้างเตียง ก่อนโน้มตัวเข้ามาใกล้ ดวงตาคมลึกซึ้งมองสบกับเธอเต็ม
