เขาก้มลงจูบหน้าผากเธอเบาๆ แต่กระซิบตามมาอย่างชัดเจน
“อย่าคิดแม้แต่ว่าจะหนีผมไป…เพราะผมไม่มีวันปล่อยคุณไปไหนเด็ดขาด”
บรรยากาศในห้องเงียบงัน มีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองที่สอดประสานกัน ความกดดันแฝงอยู่ในอ้อมกอดนั้น ทั้งอบอุ่น ทั้งตรึงแน่น จนพิชชาไม่อาจแน่ใจได้ว่าตัวเองกำลังถูกโอบด้วยความรัก หรือถูกกักขังไว้ด้วยแรงปรารถนากันแน่
หลังจากความเงียบอึดอัดผ่านไปสักพัก พิชชาตัดสินใจ ค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง ความเพลียยังเกาะกุมร่าง เธอรีบคว้าเสื้อผ้ามาสวมโดยไม่กล้าสบตาปริญญ์ที่ยังนั่งมองอยู่บนเตียง
“ฉัน…ต้องกลับไปที่คอนโดค่ะ”
เธอพูดเสียงเบา มือจับกระเป๋าแน่นเพื่อหลบสายตาคมที่จ้องมา
ปริญญ์เลิกคิ้ว สีหน้าเรียบนิ่งแต่สายตาเข้มขึ้น
“ไปพร้อมกันสิ ผมไปส่ง”
“ไม่ค่ะ…ฉันอยากกลับเอง”
พิชชารีบส่ายหน้า พร้อมทั้งเอ่ยปฏิเสธเขาทันควัน
ปริญญ์มองหน้าพิชชา ความไม่พอใจแวบขึ้นชัดในดวงตาของเขา แววคมเข้มฉายประกายห
