มือหนาลูบไล้แผ่วเบาตามร่างกายเธอเหมือนตั้งใจแกล้งมากกว่าจะเอาเปรียบจริงจัง เขาหยุดชิดริมฝีปากเธอแค่คืบ กระซิบเสียงพร่า
“คุณกลัวคนอื่นจะรู้…แต่ผมว่าร่างกายคุณมันร้องขอ ให้ผมไม่หยุด”
“ไม่…ไม่จริง…”
พิชชาส่ายหน้าปฏิเสธเสียงสั่นพร่า แต่ขาทั้งสองกลับอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่
ปริญญ์โน้มตัวลงอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่จูบเพียงผิวเผิน แต่บดเบียดราวจะกลืนกินเธอทั้งร่าง มือหนากระชับเอวเล็กเข้ามาแนบกายแน่น เสียงหอบหนักและเสียงครางหวานผสานกันจนบรรยากาศในห้องร้อนระอุเกินควบคุม
เธอแทบขาดสติ หัวใจเต้นแรงรัวไม่หยุด จนไม่แน่ใจว่ากำลังกลัวสายตาคนข้างนอกหรือกำลังกลัวใจตัวเองที่เริ่มหลงไหลการถูกกดดันแบบนี้เข้าไปทุกที
ปริญญ์กดร่างบางแนบกับโต๊ะทำงาน จูบล้ำลึกแทบพรากลมหายใจ ร่างสูงบดเบียดเข้ามาจนพิชชาแทบไม่มีที่ให้ขยับ เสียงครางสั่นเครือเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากเธออย่างห้ามไม่อยู่
มือหนาของเขาเลื่อนต่ำลงทีละน้อย
