แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านบางเข้ามาในห้อง พิชชาขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะรู้สึกถึงความอบอุ่นที่โอบรัดอยู่รอบกาย เธอลืมตาช้าๆ แล้วพบว่าตัวเองยังคงนอนซบอยู่บนอกกว้างของปริญญ์ เสียงหัวใจเต้นสม่ำเสมอของเขาดังชัดเจนจนทำให้เธอใจสั่น
ชายหนุ่มลืมตาตามมา สายตาคมทอดมองเธอด้วยความอ่อนโยนที่แฝงความเร่าร้อน เขายกมือลูบแก้มเนียนเบาๆ ก่อนจูบที่หน้าผากและเอ่ยเสียงพร่าติดทุ้ม
“ผมอยากตื่นเช้ามาแล้วเจอคุณแบบนี้ตลอดไป”
พิชชาแก้มร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกหน้าอก เธอกำลังจะเอ่ยปากห้ามเพราะกลัวคำพูดนั้นจะเป็นเพียงแค่ชั่ววูบ แต่ปริญญ์กลับชิงกระซิบต่อ เสียงแน่วแน่ชิดหู
“ผมรักคุณพีช…ไม่ใช่แค่เมื่อคืน แต่รักทุกลมหายใจ”
ไม่รอให้เธอได้โต้แย้ง เขาจูบริมฝีปากเธอทันที แรงจูบร้อนแรงแต่เต็มไปด้วยความหมายจนพิชชาหลับตาพริ้มตอบรับอย่างไม่อาจต้าน ร่างเล็กถูกดึงเข้ามาแนบแน่นอีกครั้ง
ปริญญ์พลิกตัวคร่อมเหนือร่างเ
