“อ๊ะ…ตรงนั้น…อื้ออ...”
พิชชาแทบจะครางไม่เป็นคำ ร่างกายเกร็งแน่นกับแรงเร่าร้อนที่โหมกระหน่ำเข้ามา
ปริญญ์เร่งจังหวะจนเสียงกระแทกดังสะท้อนในห้องทำงานอันเงียบงัน เสียงครางหวานพร่าไหลรวมกับเสียงหอบของเขา บรรยากาศเหมือนจะระเบิดออกทุกวินาที
ร่างเล็กเริ่มสั่นระริก เอวบางแอ่นตอบรับอย่างไม่รู้ตัว จังหวะหายใจขาดห้วงบอกชัดว่าเธอกำลังจะปลดปล่อยอีกครั้ง ปริญญ์เองก็ไม่ยอมผ่อนแรง เขายิ่งตอกย้ำความเร่าร้อนหนักหน่วงกว่าเดิม
จนในที่สุดพิชชาก็สะท้านเฮือก ร่างเกร็งค้างแล้วปลด ปล่อยเสียงครางพร่าออกมาเต็มที่ ร่างเล็กทรุดอ่อนแรงลงซบอกกว้าง หัวใจเต้นถี่รัวไม่หยุด
ปริญญ์กดร่างเธอแน่นกับเก้าอี้ ใช้แขนโอบรัดไว้แนบอกพลางกระซิบข้างหูเสียงพร่า
“คุณเป็นของผมนะพีช...จำไว้นะ คุณไม่มีวันหนีผมพ้นหรอก”
ปริญญ์ยังคงกักร่างเธอไว้ในเก้าอี้ตัวใหญ่ ไม่ยอมให้ พิชชามีโอกาสฟื้นแรงเสียด้วยซ้ำ เขาคลายมือจากการกุมข้อมือเธอ ก่อนจะส
