หลังเลิกงานออฟฟิศที่เคยเต็มไปด้วยเสียงผู้คนเริ่มเงียบสงัด เหลือเพียงแสงไฟบางดวงในโถงกว้างและเสียงส้นสูงของพิชชาที่ก้าวออกจากห้องทำงานตามหลังปริญญ์ ร่างเล็กยังอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด กล้ามเนื้อแทบไม่มีแรงหลังจากบทรักอันเร่าร้อนของปริญญ์เพิ่งผ่านพ้นไป
ปริญญ์มองเธอแวบหนึ่ง ริมฝีปากหยักยกยิ้มบางก่อนพูดเรียบเสียงทุ้ม
“ไป…ผมจะไปส่งเอง”
พิชชาพยักหน้ารับทั้งที่ในใจยังแอบเกร็ง เธอคิดว่าเขาจะขับรถพาเธอไปส่งที่คอนโดของตัวเองเหมือนที่เขาเอ่ยไว้ แต่ระหว่างนั่งรถผ่านเส้นทางที่คุ้นเคย เธอกลับเริ่มสังเกตว่าทิศทางไม่ใช่ทางเดิมที่เธอใช้กลับบ้าน
“เอ่อ…คุณปริญญ์…นี่มันไม่ใช่ทางไปคอนโดฉันนะคะ”
พิชชาถามเสียงเบา หัวใจเต้นแรงอย่างควบคุมไม่ได้
เขาเหลือบตามองเธอแวบหนึ่ง แววตาคมเต็มไปด้วยความแน่วแน่และเจตนา
“ใช่ เพราะผมไม่ได้จะพาคุณไปที่นั่น”
“แล้ว…จะไปไหนคะ?”
เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถามเขาเสียงเบา
ปร
