ปริญญ์ไม่ปล่อยให้ร่างเล็กในอ้อมกอดได้พักแม้ชั่วครู่ เสียงหอบของพิชชายังไม่ทันจาง เขาก็พลิกตัวรวดเร็ว จับเธอลงนอนราบกับเตียงอีกครั้ง แล้วกดทาบทับเต็มแรงจนเธอสั่นสะท้าน
"อ๊ะ…อื้ออ…คุณปริญญ์…ฉัน…ไม่ไหวแล้ว"
น้ำเสียงสั่นพร่าหวานปนสะอื้น หลับตาปี๋เพราะทั้งอาย ทั้งหมดแรง
แต่แทนที่จะออมแรง เขากลับกดข้อมือเล็กตรึงไว้เหนือศีรษะ แววตาคมเข้มมองลึกลงมา ทั้งร้อนแรงทั้งดื้อดึง
"ผมยังไม่อิ่มเลยพีช"
"อ๊ะ...อื้ออ...ฉันไม่ไหวแล้ว"
"ผมกลัวว่าคุณจะลืมว่าเราเป็นอะไรกัน วันนี้ผมจะทำให้คุณจำจนขึ้นใจว่าผมเป็นผัวคุณ"
ปริญญ์เอ่ยเสียงพร่า เขาก้มลงบดจูบเร่าร้อนอีกครั้ง ริมฝีปากหนักหน่วงเหมือนจะย้ำเตือนว่าทุกอย่างเมื่อคืนและตอนนี้คือความจริงที่เธอหนีไม่พ้น มือหนาอีกข้างเลื่อนลงประคองสะโพกเล็กยกขึ้นรับแรงกระแทกครั้งใหม่ที่หนักหน่วงรุนแรงยิ่งกว่าเดิม
"อ๊ะ…อ๊าาา…คุณปริญญ์!"
เสียงหวานครางหลุดพร่าทุกครั้งที่สะโพกห
