ร้อนรักเลขาส่วนตัว 4 : ค่ำคืนที่เร่าร้อน (1)

ปริญญ์ไม่ปล่อยให้ช่วงเวลาหลังความสั่นสะท้านจางหายไปแม้เพียงลมหายใจเดียว เขาโน้มตัวคร่อมทับร่างเล็กที่นอนหมดแรงอยู่ใต้เขา มือหนาประคองแก้มขาวขึ้นมาให้สบตา แววตาคมเข้มเต็มไปด้วยความกระหายและแรงปรารถนาที่สะกดกลั้นมาตลอด "พีช…คืนนี้คุณหนีผมไม่ได้แล้ว" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะบดจูบเร่าร้อนลงไปอีกครั้ง จูบหนักหน่วงราวกับจะกลืนกินทุกลมหายใจของเธอ นิ้วแข็งแรงยังลากไล้ไปตามเรียวขา ก่อนจะเกี่ยวสะโพกเล็กยกขึ้นจนร่างบางเผยอรับสัมผัสของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว "อื้ออ..." พิชชาครางสะท้านในลำคอ มือเล็กยกขึ้นดันอกกว้าง แต่แรงนั้นกลับไร้ค่าเพราะหัวใจเธอกำลังเผลอไผลไปกับความเร่าร้อนที่เขามอบให้ ลมหายใจหนักๆ ของปริญญ์เป่ารดซอกคอขาวผ่อง พร้อมทั้งกดจูบแรงๆ ไว้เป็นรอย ก่อนที่เขาจะขยับสะโพกแกร่งเข้าประชิด ร่างกายใหญ่โตทาบทับแนบแน่นเต็มพื้นที่ ความแตกต่างชัดเจนจนพิชชาหลับตาแน่น "อ๊ะ…อื้ออ…คุณปริญญ์" เสียงหวานสั่นสะท้านหลุดออกมาพร้อมกับร่างกายที่บิดเร่า ปริญญ์เลื่อนมือขึ้นประคองเอวเล็กให้โค้งรับกับการครอบครองที่กำลังจะเกิดขึ้น ชั่วขณะนั้น ทุกสัมผัสที่ผ่านมาดูเหมือนเป็นเพียงการเตรียมพร้อมสำหรับความเร่าร้อนที่จะท่วมท้นยิ่งกว่าเดิม "ผมจะทำให้ทั้งตัวคุณ…จำแค่ผมคนเดียว" เสียงทุ้มพร่าเอ่ยแผ่วๆ ข้างหู แล้วปริญญ์ก็ค่อยๆ ก้าวข้ามเส้นสุดท้าย ครอบครองเธอด้วยร่างกายเต็มรูปแบบ ลึก หนักแน่น และเอาแต่ใจ ร่างกายที่ยังอ่อนแรงของพิชชาถูกโอบรัดด้วยความใหญ่โตของปริญญ์ เขาประคองสะโพกเล็กไว้ในมือ ลมหายใจร้อนเป่ารดซอกคอทุกครั้งที่เขาขยับเข้าใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จังหวะแรกที่เขาดันแท่งร้อนแข็งขึงเข้าไปในรูเสียว ช้า หนักแน่น และลึกซึ้ง ทำเอาพิชชาสะท้านเฮือก หลับตาแน่นพร้อมเสียงหวานครางพร่าหลุดออกมาโดยไม่ทันกลั้น "อ๊ะ…อื้ออ…คะ…คุณปริญญ์…" เขาก้มลงบดจูบกลืนเสียงครางนั้น ขยับสะโพกอย่างมั่นคงทีละนิดทีละน้อย ราวกับต้องการให้เธอซึมซับทุกสัมผัสที่เขามอบให้ จังหวะหนักแน่นแต่ไม่เร่งรีบ ทว่ากลับยิ่งทำให้ร่างบางบิดเร่าไปทั้งตัว เมื่อร่างกายเธอเริ่มตอบสนอง ปริญญ์ก็เร่งจังหวะแรงขึ้นทีละจังหวะ ทุกการกระแทกหนักแน่นและเอาแต่ใจ มือหนาเลื่อนไปกุมหน้าอกอิ่ม บีบเคล้นพร้อมกับรุกเร้า ริมฝีปากก็กดจูบไปทั่วไหล่และลำคอไม่หยุด "อ๊ะ...อ๊าาา...คุณปริญญ์...อื้ออ..." เสียงครางหวานสะท้อนก้องในห้อง ประสานกับเสียงหอบหนักของเขา จังหวะที่เร่งร้อนขึ้นทำให้พิชชาแทบขาดใจ สะโพกเล็กถูกตรึงไว้แน่นไม่ให้ถอยหนี มีเพียงการรองรับแรงที่โหมกระหน่ำเข้ามาอย่างต่อเนื่อง "อ๊ะ…อ๊าาา…เร็วไป…อื้ออ…" พิชชาเอ่ยประท้วงเสียงหลง แต่ปริญญ์กลับยิ้มพอใจ เขายิ่งเร่งแรงกระแทกขึ้นอีกจนเตียงสั่นสะเทือน "พีช…ผมอยากได้ยินคุณเรียกชื่อผมดังๆ อีก" เสียงทุ้มพร่าเอ่ยกระซิบข้างหู คลื่นอารมณ์พลุ่งพล่านโหมกระหน่ำไม่หยุด ความร้อนรุ่มแล่นพล่านไปทั่วกาย เสียงครางหวานแตกพร่าของเธอดังขึ้นถี่สลับกับเสียงกระแทกหนักแน่น ทุกสัมผัสเร่าร้อนเหมือนจะพาให้ทั้งสองคนหลุดลอยไปในห้วงเดียวกัน จนในที่สุดจังหวะที่โหมเร่งถึงขีดสุด ความสุขซ่านปะทุขึ้นพร้อมกันอย่างรุนแรง ร่างเล็กสะท้านไหว ขณะที่ชายหนุ่มกอดรัดแนบชิดแน่นกว่าเดิม ปลดปล่อยความสุขพร้อมกันในความเร่าร้อนที่พุ่งถึงจุดสูงสุด ห้องทั้งห้องเหลือเพียงเสียงหอบหายใจหนักและแรงกอดที่ไม่ยอมคลายลงง่ายๆ ร่างเล็กที่เพิ่งหอบหายใจยังไม่ทันได้พัก ปริญญ์กลับพลิกตัวเธออย่างคล่องแคล่ว จากที่ถูกโอบกอดอยู่ด้านหน้า เขากดให้พิชชาคลานเข่าอยู่กลางเตียง แผ่นหลังขาวโค้งงอขึ้นสวยงามราวกับภาพที่เขาต้องการเห็นมาตลอด มือหนาลูบไปตามแนวสันหลัง ไล้ลงมาตามเอวเล็กก่อนจะกอบกุมสะโพกกลมแน่นไว้เต็มสองมือ เขาก้มลงกระซิบใกล้ใบหูที่แดงจัดจากความร้อนรุ่ม "พีช…ผมอยากเห็นคุณในท่านี้มาตลอด" พิชชาสะท้านทั้งร่างเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสแข็งแรงที่ประชิดจากด้านหลัง ความอายทำให้ใบหน้าก้มซบกับหมอน แต่ยิ่งเธอกลั้นเสียงครางเท่าไร ปริญญ์ก็ยิ่งจงใจเร่งจังหวะการกระแทกให้รุนแรงกว่าเดิม