ร้อนรักเลขาส่วนตัว 5 : ค่ำคืนที่เร่าร้อน (2)

ร่างเล็กที่เพิ่งหอบหายใจยังไม่ทันได้พัก ปริญญ์กลับพลิกตัวเธออย่างคล่องแคล่ว จากที่ถูกโอบกอดอยู่ด้านหน้า เขากดให้พิชชาคลานเข่าอยู่กลางเตียง แผ่นหลังขาวโค้งงอขึ้นสวยงามราวกับภาพที่เขาต้องการเห็นมาตลอด มือหนาลูบไปตามแนวสันหลัง ไล้ลงมาตามเอวเล็กก่อนจะกอบกุมสะโพกกลมแน่นไว้เต็มสองมือ เขาก้มลงกระซิบใกล้ใบหูที่แดงจัดจากความร้อนรุ่ม "พีช…ผมอยากเห็นคุณในท่านี้มาตลอด" พิชชาสะท้านทั้งร่างเมื่อรู้สึกถึงสัมผัสแข็งแรงที่ประชิดจากด้านหลัง ความอายทำให้ใบหน้าก้มซบกับหมอน แต่ยิ่งเธอกลั้นเสียงครางเท่าไร ปริญญ์ก็ยิ่งจงใจเร่งจังหวะการกระแทกให้รุนแรงกว่าเดิม ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก! ปึ่ก! "อ๊ะ…อื้ออ…คุณปริญญ์!" ทุกแรงขยับจากด้านหลังส่งตรงเข้าลึกกว่าเดิม ร่างเล็กกระตุกสั่นไปทั้งตัว มือเล็กกำหมอนแน่น ความรู้สึกที่ถาโถมรุนแรงกว่าครั้งก่อนทำให้เธอครางไม่หยุด ปริญญ์เองก็ไม่ออมแรงแม้แต่น้อย จังหวะการกระแทกของเขาหนักหน่วงรุนแรง เอาแต่ใจ และกักขังเธอไว้ในความเร่าร้อนที่ไม่มีทางหนี "พีช...ผมอยากเห็นคุณละลายไปกับผมอีกครั้ง" เสียงทุ้มพร่าเอ่ยกระซิบชิดแผ่นหลัง ทุกสัมผัสที่เร่งเร้าในท่าใหม่เหมือนปลุกไฟราคะให้ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง จนห้องทั้งห้องสั่นสะท้านไปกับแรงอารมณ์ที่ไม่มีวันยั้ง เสียงเนื้อกระทบกันดังเป็นจังหวะหนักแน่น แทรกสอดกับเสียงครางหวานที่เล็ดลอดจากริมฝีปากพิชชาไม่ขาด ร่างเล็กโอนเอนไปตามแรงกดกระแทกจากด้านหลัง มือสั่นระริกกำหมอนแน่นจนข้อนิ้วซีด แต่ก็ไม่อาจหยุดเสียงครางพร่าที่ดังหลุดออกมาได้ "อ๊ะ…อ๊าา…คุณปริญญ์…อื้ออ…" ปริญญ์ก้มตัวทาบแผ่นหลังเนียน ริมฝีปากกดจูบดูดเม้มไปตามแนวไหล่และต้นคอ มือหนาประคองสะโพกเล็กบังคับจังหวะเข้าออกให้ลึกและหนักขึ้นทุกที จนเธอแทบทรงตัวไม่ไหว เขาเร่งจังหวะเร็วสลับช้าอย่างจงใจ สร้างคลื่นอารมณ์ถาโถมเข้ามาไม่หยุด ปลายเล็บพิชชาจิกหมอนแน่น ร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัว ความรู้สึกเสียวซ่านพุ่งขึ้นสูงจนเกินทน "อ๊ะ…ตรงนั้น…อ๊าาา! อื้ออ…" เสียงครางหวานแตกหักแทบกลายเป็นเสียงสะอื้น ร่างกายบิดเร่า สะโพกเล็กกระตุกถี่รัวตามแรงของเขา หัวใจเต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมาพร้อมความสุขที่กำลังจะปะทุ ปริญญ์กระซิบเสียงพร่าใกล้ใบหู ทั้งที่ยังไม่ผ่อนแรงเลยสักนิด "ใช่แล้วพีช…ปล่อยออกมาเลย…ผมอยากเห็นคุณเสร็จในอ้อมแขนผม" ความร้อนแรงที่โหมกระหน่ำไม่หยุดทำให้คลื่นความสุขใกล้พุ่งถึงขีดสุด ร่างเล็กสั่นสะท้านเกือบจะล้มลงแต่ถูกเขากอดตรึงไว้แน่น จังหวะการกระแทกแรงขึ้นเรื่อยๆ ดึงเธอใกล้จะถึงจุดสูงสุดอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้ เสียงครางหวานของพิชชาดังสะท้อนก้องไปทั่วห้อง ยิ่งปริญญ์เร่งจังหวะรุนแรงจากด้านหลัง ความลึกและแรงของแท่งร้อนที่กระแทกเข้าใส่รูเสียวซ้ำๆ ก็ยิ่งดันร่างบางไปจนเกือบถึงขีดสุด "อ๊ะ…อ๊าาา…อื้ออ…คุณปริญญ์…มะ…ไม่ไหวแล้ว!" สะโพกเล็กสั่นระริก มือเล็กกำหมอนแน่นจนแทบขาด ร่างกายโอนเอนไปตามแรงโถมที่ไม่มีทีท่าจะหยุด ปริญญ์กดทาบแผงอกกว้างแนบชิดกับแผ่นหลังขาวเนียน กักขังเธอไว้ในอ้อมแขนแน่นหนา "ปล่อยออกมาพีช...ให้ผมเห็นคุณสั่นเพราะผมอีกครั้ง" เขาโน้มหน้ากระซิบเสียงพร่าติดหอบข้างหู เพียงคำพูดนั้นพร้อมกับเอวสอบที่กระแทกเข้าออกร่องเสียวหนักหน่วง ความสุขที่ถูกกักเก็บก็พลุ่งพล่านจนระเบิดออกมา ร่างเล็กกระตุกแรงจนแทบล้มลง เสียงครางสูงหลุดออกมาอย่างไม่อาจกลั้นเอาไว้ "อ๊ะ...อ๊ายย..." ทั้งตัวสั่นสะท้านถี่รัว ขาเรียวสั่นจนแทบหมดแรงทรุด แต่ปริญญ์ยังประคองกอดเธอไว้ไม่ปล่อย เอวสอบกระแทกเข้าใสรูเสียวเต็มแรงอีกไม่กี่จังหวะ ก่อนจะกดร่างเธอแนบสนิทเต็มแผ่นหลัง แล้วปลดปล่อยลาวาสีขาวขุ่นของตัวเองออกมาพร้อมกัน ภายในห้องเหลือเพียงเสียงหอบหายใจแรงและเสียงหัวใจที่เต้นถี่ระรัว ทั้งสองทิ้งตัวซบกันแนบแน่น ราวกับไม่มีช่องว่างใดๆ ระหว่างกัน แผ่นหลังเนียนยังสั่นไหวเบาๆ จากแรงรักเมื่อครู่ ปริญญ์ค่อยๆ ผ่อนแรงกอดลง ลมหายใจยังถี่แรงแต่แฝงด้วยความอุ่น เขาก้มลงประทับจูบแผ่วเบาที่ขมับของพิชชาอย่างอ่อนโยน ราวกับจะลบล้างความรุนแรงทั้งหมดที่เพิ่งเกิดขึ้น มือหนาไล้ตามแนวแขนเล็กที่ยังเกร็งชื้นเหงื่อ ลูบปลอบอย่างแผ่วช้าเหมือนจะกล่อมให้เธอสงบลง ความเร่าร้อนที่เคยโหมกระหน่ำค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นเพียงสัมผัสอ่อนโยนที่โอบอุ้มไว้ไม่ให้หล่นหาย "พีช…" เขาเรียกชื่อเธอแผ่วๆ แต่เสียงตอบกลับมีเพียงเสียงหอบหายใจอันอ่อนล้า เปลือกตาของเธอค่อยๆ ปิดลง ใบหน้าซุกอยู่กับหมอน ริมฝีปากยังมีร่องรอยแดงจากจูบที่เขาฝากไว้ ความเมาที่ตกค้างบวกกับแรงรักที่รุนแรงเกินไปทำให้เธอผล็อยหลับไปในอ้อมแขนเขาโดยไม่ทันรู้ตัว ปริญญ์มองเธออยู่อย่างนั้น ใบหน้าหวานที่เผลอหลับไร้เดียงสาในยามที่เขาเพิ่งครอบครองจนหมดสิ้น ดวงตาคมอ่อนลง เขายกผ้าห่มคลุมเรือนร่างบอบบาง ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดแนบอกแน่นๆ "พักเถอะ…คืนนี้คุณเหนื่อยมามากแล้ว ต่อจากนี้ผมจะไม่ยอมให้คุณห่างผมไปไหน" เขาพึมพำแผ่วๆ ราวกับคำสัญญาที่มีเพียงคนหลับใหลเท่านั้นที่ได้ยิน ห้องทั้งห้องเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สอดประสานกัน ความอ่อนโยนปกคลุมทุกอย่างแทนที่ความเร่าร้อนเมื่อครู่