“พอร์ช…”
เสียงเรียกที่คุ้นเคยจากด้านหลังทำเอาร่างสูงชะงักก่อนจะเบิกตากว้างแล้วหันกลับไปมองพายที่ยืนอยู่ไม่ไกล พอร์ชเรียกอีกคนเสียงดังก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดด้วยความดีใจ
“พี่พาย!”
“หายไปไหนมาครับ พอร์ชจะบ้าตายอยู่แล้วนะ”
พอร์ชถามพลางใช้สองแขนรัดร่างบางเข้ามากอดแน่น ความโกรธความกังวลเมื่อครู่หายไปจนหมดกลายเป็นความโล่งใจเข้ามาแทนที่ ยังคิดอยู่เลยว่าถ้าขับรถออกไปตอนนี้จะรอดชีวิตไปเจอพายรึเปล่า โชคดีที่อีกคนกลับมาหากันซะก่อน พอร์ชรีบจับมือคนตัวเล็กให้เดินเข้ามาในมุมที่ลับตาคนเพราะตรงลานจอดรถค่อนข้างมีคนพลุกพล่าน
“คือพี่…”
“ไม่ได้คิดจะหนีไปจริงๆหรอกใช่มั้ย พี่พายแค่ออกไปข้างนอกมาใช่รึเปล่า ทำไมเก็บของออกไปหมดเลยล่ะ หรือว่าไม่ชอบห้องนี้แล้วพอร์ชหาห้องให้ใหม่เอามั้ย เราไปกันตอนนี้เลยก็ได้นะ”
พอร์ชยังคงพูดต่อโดยไม่รอให้อีกคนพูดจบ ท่าทางอ้ำอึ้งของพายมันทำให้พอร์ชกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ไม่อยากฟั
