“พี่รักพอร์ชนะ!”
พายรีบวิ่งไปกอดอีกคนจากด้านหลังก่อนจะพูดออกมาเสียงดัง ร่างสูงหยุดชะงักพลางถามย้ำสิ่งที่ได้ยินอีกครั้ง
“ว่าไงนะ…”
“ไม่เคยไม่รักแต่ไม่กล้ารักต่างหาก”
“พี่พาย…”
พอร์ชเรียกชื่อคนตัวเล็กที่กอดกันไว้เแน่นด้วยน้ำเสียงสั่นเครือราวกับไม่อยากเชื่อ แต่ใบหน้าหล่อกลับระบายยิ้มพอใจออกมาเมื่อเป็นไปตามคาด พี่พายที่ใจดีและขี้สงสาร สุดท้ายก็ตกหลุมพรางจนได้สินะ…
“พูดแบบนี้เพราะกลัวพอร์ชจะตายเหรอครับ”
“ไม่ใช่นะ พี่พูดจริงๆ”
พายบอกอย่างร้อนรนพลางกระชับกอดแน่นขึ้น ใบหน้าสวยแนบอยู่กับแผ่นหลังกว้างแล้วร้องไห้ออกมาด้วยความอัดอั้น เธอไม่อยากล้ำเส้นเลยแต่เธอก็ยอมให้พอร์ชหายไปไม่ได้เหมือนกัน แค่ได้ยินว่าอีกคนไม่อยากอยู่ใจก็แทบสลายแล้ว
“ถ้าแค่สงสารก็ปล่อยเถอะครับ”
พอร์ชบอกด้วยน้ำเสียงตัดพ้อทั้งที่ปากหยักกดยิ้มลึกอย่างเจ้าเล่ห์ ดวงตาเป็นประกายเพราะคำว่ารักที่อยากได้ยินมานาน พอร์ชไม่ใช่คนดีแล้
