“คุณพอร์ช พชร คุณเป็นหมอมากี่ปีแล้วครับ”
“นับจริงจังก็สามปีแล้วครับ”
พอร์ชถอนหายใจก่อนจะตอบออกมาด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย คนตัวโตอยู่ในชุดกาวน์สีขาวที่ไม่ได้ใส่มาเกือบเดือนอีกครั้ง เครื่องแบบเดียวกับคนที่กำลังนั่งถามอยู่อีกฝั่งของโต๊ะตัวใหญ่ ใบหน้าหล่อตี๋นั้นดูเคร่งขรึมต่างจากคำถามที่พอร์ชมองว่าไร้สาระสิ้นดี
“แล้วถ้าไม่จริงจังนี่กี่ปีครับ”
“ตอนที่ยังเรียนรู้หลังจบใหม่ผมไม่นับครับ หรือคุณนับด้วย”
พอร์ชย้อนถามกลับอย่างอดไม่ได้ ทำเอาคนตรงข้ามถึงกับตบโต๊ะแล้วพูดเสียงดังอย่างไม่พอใจ
“คุณกล้าถามกลับแบบนี้ได้ยังไงครับ นี่ผมสัมภาษณ์คุณอยู่นะ!”
“ขอโทษครับ”
พอร์ชก้มหน้าขอโทษอย่างจำใจ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อระงับอารมณ์ที่อยากลุกไปเสยหน้าอีกคนแรงๆด้วยหมัดสักที ได้แต่นึกถึงหน้าคนที่รออยู่บ้านอย่างพายแล้วฝืนใจรับฟังต่อ
“คิดว่าคุณมีคุณสมบัติมากพอที่ผมจะรับคุณเข้ามาง่ายๆขนาดนี้เลยเหรอครับ ทีนี่มีแ
