“มาแล้วเหรอ เรากำลังจะกลับพอดีเลย”
บีกระตุกยิ้มพลางขยับตัวลุกขึ้นเดินมาหา ก่อนจะมาหยุดตรงหน้าแล้วเงยขึ้นมองตาคมแข็งกร้าวของพอร์ชอย่างไม่กลัวเกรง เพราะเธอรู้จักพอร์ชดียิ่งกว่าใครว่าต่อให้โมโหยังไงก็ทำแค่เสียงดังใส่แบบนี้เท่านั้นแหละ
“เราถามว่ามาทำไมไง ไม่ได้ยินเหรอ!”
พอร์ชตะคอกถามเสียงดังเมื่ออีกคนทำนิ่งเฉยใส่ ไม่คิดจะถามด้วยซ้ำว่ามาที่นี่ถูกได้ยังไงเพราะรู้ว่าสำหรับคนอย่างหมอบีแล้ว เรื่องแค่นี้ไม่ได้ยากเย็นอะไรเลยที่จะสืบหา และท่าทางของทั้งสองคนที่เห็นตรงหน้าทำให้พายยิ่งกังวลจนต้องเรียกพอร์ชเสียงเบาเพื่อเตือนสติ
“พอร์ช…”
พอร์ชหันไปมองพายที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ก็พ่นลมหายใจออกมาแรงๆเพื่อระงับอารมณ์ ก่อนจะกดเสียงต่ำบอกบีอีกครั้ง
“บอกว่าอย่ามายุ่งไง”
“ไม่เห็นต้องโมโหเลย แค่เอาการ์ดมาให้ดูเอง”
หมอบีก้มลงค้นกระเป๋าใบเล็กที่สะพายอยู่ ก่อนจะหยิบซองสีชมพูอ่อนที่บรรจุการ์ดเอาไว้ข้างในออกมาแ
