“พอร์ช เดี๋ยวสิ”
พายยื้อตัวไว้เมื่อถูกคนตัวสูงดึงให้เดินตามจนแทบสับขาไม่ทัน ตั้งแต่ที่เข้าไปในร้านแล้วทำทุกคนอึ้งกริบไปทั้งโต๊ะ พอร์ชก็ขอตัวพาพายกลับบ้านอ้างว่ามีเข้าเวรตอนเช้าต่อ พายเลยหลุดจากสถานการณ์น่าอึดอัดตรงนั้นมาได้ ถึงจะรู้ว่าถ้าไปทำงานเมื่อไหร่ต้องโดนซักไม่หยุดแน่ๆก็ตาม
แล้วถึงจะรอดจากตรงนั้นมาได้ พายก็ยังต้องมาเผชิญกับพอร์ชในเวอร์ชั่นที่ไม่ได้เห็นมานานอีกด้วย ใบหน้าที่ดูดุดันขึ้นมากับความนิ่งเงียบที่ทำเอาพายใจคอไม่ดีเลยสักนิด ตลอดทางกลับบ้านพอร์ชเอาแต่พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ถามคำตอบคำจนไม่รู้จะชวนคุยยังไงเลยได้แต่เงียบตาม ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าพอร์ชหงุดหงิดเรื่องอะไร จนมาถึงบ้านเธอก็โดนดึงมือให้เดินตามเข้ามาแล้วดันเข้าไปชิดผนังทันที
พอร์ชกักคนตัวเล็กเอาไว้ด้วยแขนสองข้าง ใช้มือหนาทุบลงไปที่ผนังอย่างหงุดหงิดไม่หาย ก่อนจะซบหน้าลงไปที่ไหล่เล็กแล้วบ่นออกมาทั้งที่รู้ว่าพายไม่ได้ผิดอะไรเลย
