ปั้ก ปั้ก ปั้ก
“ฮึก อ๊า พอร์ช เบาๆ”
พายกอดคอหนาเอาไว้แน่น ตัวสั่นคลอนไปตามแรงกระแทกถี่ยิบจนครวญครางออกมาไม่หยุด ร่างสูงกอดรัดคนตัวเล็กไว้แน่นขณะที่ตอกอัดเน้นหนักด้วยความหึงหวงที่ล้นในอก หวงมากจนอยากตอกตรึงความเป็นเจ้าของเข้าไปให้ลึกที่สุด ให้ทุกส่วนของร่างกายคนตัวเล็กจดจำได้แค่เจ้าของคนเดียว คนที่จะทำให้พายสุขสมได้มีแค่เค้าคนเดียวเท่านั้น
“อย่าพูดถึงมันถ้าไม่อยากให้มันว่างงาน อ่า”
“มะ อ๊า ไม่ได้นะ เค้าไม่ได้ผิดอะไร อ๊ะ”
พายห้ามออกมา แม้จะแทบพูดไม่รู้เรื่องเพราะโดนกระแทกหนักหน่วง กลัวว่าพอร์ชจะโกรธจนไปหาเรื่องไล่คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวออกจากงานเข้า ถ้าเป็นแบบนั้นเธอคงรู้สึกผิดแย่
“มันผิดที่มาจีบพี่ พี่เป็นของพอร์ชนะ”
“พะ พอร์ชเบาๆ อ๊า พี่จะไม่ยุ่งกับเค้านะ”
“อย่าเรียกมันให้ได้ยินอีก ไม่ชอบ”
พอร์ชกระตุกยิ้มเมื่อได้ยินคำพูดที่น่าพอใจ ก่อนจะสั่งออกมาและตอกเข้าไปเน้นๆย้ำๆที่ละครั้ง จนร
