โถงทางเดินคอนโดมิเนียมหรู เวลา 09.45 น.
แสงอาทิตย์ยามสายสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ยักษ์ ทาบทับลงบนร่างสูงสง่าของอลันที่ก้าวออกมาจากห้องสูทฝั่งตรงข้าม อยู่ในชุดสูทสากลสีเข้มที่ถูกรีดจนเรียบกริบ เส้นผมถูกจัดทรงอย่างประณีตดูภูมิฐานไร้ที่ติ ผิดกับแววตาคมกริบที่บัดนี้ขุ่นมัวและเต็มไปด้วยร่องรอยของการคิดแผนร้าย
อลันเดินออกมาแล้วหยุดยืนนิ่งอยู่ที่หน้าบานประตูห้องหมายเลข 44/1 ของจัสมิน เขายืนจ้องมองมันเนิ่นนานราวกับว่าจะใช้สายตามองให้ทะลุทะลวงเข้าไปถึงคนที่ซ่อนตัวอยู่ข้างในนั้น มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้มขึ้นมาเมื่อนึกถึงความพยศของหญิงสาวที่บังอาจขังเขาไว้ข้างนอกเมื่อคืน
“นายน้อยครับ รถพร้อมแล้วครับ”
ลีอองเดินเข้ามารายงานด้วยน้ำเสียงนอบน้อม ทว่าแฝงไปด้วยความระแวดระวัง เพราะเขารู้ดีว่าภายใต้ท่าทางที่ดูสงบนิ่งของเจ้านาย มันคือลาวาที่พร้อมจะระเบิดทำลายทุกอย่างดีๆนี้เอง
“ลีออง..ไปจัดการเรื่องพิกัดของเ
