ก่อนที่มินตราจะโทรหาจัสมิน
บ้านไม้หลังเก่าๆริมทะเลยามรุ่งสางที่ประจวบคีรีขันธ์ ท่ามกลางแสงสลัวของรุ่งอรุณ กลิ่นธูปจางๆ อบอวลเคล้าไปกับเสียงสะอื้นไห้อย่างหมดแรงปกคลุมบ้านไม้หลังเล็กที่เคยอบอุ่น
ผู้เป็นแม่ทรุดนั่งอยู่หน้ารูปถ่ายของลูกสาวที่เพิ่งจากไป ดวงตาของเธอเหม่อลอยและบวมช้ำจากการร่ำไห้มาตลอดทั้งคืน ราวกับหัวใจได้แตกสลายไปพร้อมกับร่างที่ไร้วิญญาณนั้นแล้ว
ก๊อก...ก๊อก...
เสียงเคาะประตูที่หนักแน่นและทรงอำนาจทำลายความเงียบลง ชายชราผู้เป็นพ่อค่อยๆ พยุงร่างที่สั่นเทาลุกขึ้นเปิดประตูอย่างเชื่องช้า ภาพตรงหน้าคือกลุ่มชายชุดสูทสีดำสนิทที่ยืนเรียงรายราวกับมัจจุราชในคราบสุภาพบุรุษ เบื้องหลังของพวกเขาคือรถยุโรปคันหรูที่จอดตระหง่าน ขัดกับสภาพบ้านไม้ผุพังอย่างน่าอนาถใจ
“พวกเรามาจากตระกูลวิลเลียมครับ”
เพียงแค่ชื่อ...อากาศในบ้านก็คล้ายจะเย็นยะเยือกขึ้นมาทันที กลุ่มคนเหล่านั้นไม่ได้รอคำอนุญาต แต่กล
