"กูขึ้นไปนอนก่อนแล้วกัน" คุยกับเสกสรรอยู่แบบนั้นเพียงไม่นานเหนือตะวันก็ลุก
"ทำไมมึงไม่อยู่เป็นเพื่อนกูหน่อยวะ"
"ก็ในเมื่อมึงสุขสมหวังไม่ใช่เหรอ มึงไม่ได้อกหักสักหน่อย ที่จะต้องการเพื่อน"
"สุขสมหวังก็ต้องการเพื่อนเหมือนกัน"
"ไม่เอากูง่วงขับรถมาทั้งวัน" ว่าแล้วเขาก็ค่อยๆ เดินขึ้นบ้านไป
ส่วนเสกสรรทิ้งตัวลงนอนที่แคร่ไม้เหมือนเดิม ..ในใจก็คิดแต่ว่าพรุ่งนี้มันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง เพราะต้องให้พ่อกับแม่ไปถอนคำพูด และต้องเสียค่าสินไหมให้ฝ่ายหญิงที่เคยกระทำล่วงเกิน เพราะผู้ใหญ่เห็นกับตา ก็เลยไม่ต้องมีหลักฐานอะไร
"จุ๊จุ๊"
เหนือตะวันเปิดมุ้งเข้ามาก็ได้ยินเสียงภรรยา
"มีอะไร"
"จั๊กจั่นนอนอยู่"
"อะไรนะ?.. นอนหลับนานหรือยัง"
"เพิ่งหลับมั้ง เพราะเพิ่งเงียบไป"
"ถ้างั้นแสดงว่า..?" เขาอยากจะพูดว่าถ้างั้นก็ได้ยินหมดแล้วน่ะสิ
"ก็ใช่ไง"
แต่ที่จริงจั๊กจั่นยังไม่หลับหรอก ใครจะไปหลับได้ เจอเรื่องหนัก
