27
"ไม่ต้องมาโกหก! "เธอไม่เชื่อคำพูดของผม
"ไม่ได้โกหก ฉันไม่ได้ยุ่งกับพวกเธอแล้ว"ผมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตนั่น อยากให้เธอเชื่อว่าผมพูดจริง
"เก็บคำโกหก ไว้ให้พวกผู้หญิงของนายเถอะ! "ว่าแล้วเธอก็สะบัดมือผมออก เดินตึงตังเข้าห้องไป
"เฮ้อ! ... ผู้หญิงนี่ยุ่งยากจริงๆ "ผมถอนหายใจแรง มองประตูห้องนอนของคนตัวเล็ก
ผมไม่เข้าใจผู้หญิงเลย และไม่เคยง้อใครด้วย เธอคือคนแรกที่ผมยอม อุตส่าห์ยอมขนาดนี้ เธอยังไม่หายโกรธเลยเถอะ ผู้หญิงนี่จะเอาไงกันแน่นะ
"เฮ้อ! ..."ผมถอนหายใจอีกครั้ง ลุกเอายาไปเก็บ พรุ่งนี้จะได้ทาให้ใหม่
ผมแกะกับข้าวที่ซื้อมาใส่จานและลองเดินไปเรียกคนตัวเล็กดู เผื่อเธอจะเดินออกมา
ก๊อกๆ
"ออกมากินข้าว"ผมเคาะประตูเรียก แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ
"...."
ผมรออยู่นานสองนาน เธอก็ไม่ออกมา จึงนั่งกินคนเดียว ที่เธอบอกว่าไปกินข้าวกับผู้ชายมา หวังว่าจะเป็นแค่คำโกหกประชดประชันนะ ไม่ได้ไปกินข้าวกับผู
