ฉันยืนมองควันสีดำที่กำลังลอยขึ้นสู่ฟากฟ้าด้วยความเหม่อลอยพูดกันตามตรงฉันยังทำใจไม่ได้ที่สูญเสียพ่อไปแขกเหรื่อมากมายต่างทยอยกลับเหลือเพียงลุงแย้มคนงานที่บ้านและบอดี้การ์ดของพ่อที่ไม่เจอวันนั้นเพราะท่านให้ตามดูแลฉันแต่เขาก็ทำได้แค่ตามห่างๆ
“ไหวไหม”
ร่างสูงมองมาที่ฉันด้วยใบหน้าเรียบนิ่งนัยน์ตาคมกริบแฝงแววห่วงใยออกมาจนปิดไม่มิดตั้งแต่วันนั้นเขาก็อยู่เคียงข้างฉันตลอดจนวันนี้เสร็จงานศพของคุณพ่อแล้วฉันไม่รู้ว่าเขาจะตัดสินใจยังไงโดยเฉพาะเรื่องระหว่างเรา
“อืมไหวอยู่แล้ว”ฉันพยายามฝืนฉีกยิ้มให้เขาแต่วาโยยังยืนนิ่งหัวคิ้วขมวดเป็นปมก่อนจะยืนมือมาบีบแก้มฉัน
“โอ๊ย เจ็บนะ!”
“ถ้าไม่ไหวจะฝืนยิ้มทำไม”
“ก็จะให้ทำยังไงเล่า”
“ก็บอกมาตรงๆ” เขาบอกก่อนจะปล่อยมือออก
“ฉัน..เดี๋ยวค่อยคุยกันนะคุณตำรวจมาน่ะ”ฉันเบี่ยงตัวหลบเขาก่อนจะเดินไปยกมือไหวคุณตำรวจที่ดูแลเกี่ยวกับคดีนี้
วันนั้นหลังจากได้ยินเสียงปืนดังขึ
