มหาลัยคิงเวลล์
“เดียกลับยังไงหรอ”
“วาโยมารับน่ะ”
“อ่า งั้นเรากลับก่อนนะคะ”
“โอเคไว้เจอกัน”
การเรียนปีสุดท้ายจะว่ายากก็ยากเพราะมีทั้งโปรเจคและวิชาโหดหลังจากผ่านพ้นงานรับปริญญาของวาโยเขาก็เข้าไปทำงานที่บริษัททันทีท่ามกลางเสียงคัดคาดจากเหล่าคณะกรรมการแต่จะมีใครทำอะไรได้ในเมื่อกรรมสิทธิ์ทุกอย่างเป็นชื่อของเขาและยังมีคุณตาเขาหนุนหลังอีกถึงไม่มีอำนาจในบริษัทแต่มีอำนาจในวงการนักธุรกิจ
จุ๊บ
“อ๊ะ!ทำอะไรไม่อายคนหรอ” ฉันสะดุ้งจนตื่นจากภวังค์ความคิดเมื่อโดนริมฝีปากบางกดจูบลงมาที่แก้มของฉัน
“ไม่อายและไม่เคยอาย!”
“แต่ฉันอายนะ”
“เรื่องของเธอ” เขาตอบหน้าตายก่อนจะจูงมือฉันไปที่รถยนต์คันหรูสีและรุ่นที่ทำให้ฉันรู้สึกคุ้นตา
“รถคันนี้คุ้นๆ นะ” ฉันเพ่งมองรถสีเหลืองสดก่อนจะพยายามค้นความทรงจำว่าเคยเห็นที่ไหนไหม
“คุ้นสิเพราะคันนี้แหละที่เจอวันที่ช่วยฉันไว้”
“ห๊ะ..ไปเจอได้ยังไง” ฉันเองก็สงสัยมากผ่านม
